سیمای نماز نسخه متنی

اَللّهُ الصَّمَد

آقاى بزرگوارى كه تمام موجودات هستى در تمام نيازها روى به سوى او دارند و به او تكيه كنند و بدو توجه نمايند و بدون او كارى انجام نگيرد.

به قول حضرت سيّد الشّهداء و امام سجّاد و حضرت باقر و حضرت صادق (عليهم السلام) كسى كه آقايى و بزرگى و شرف و سيادت در او در نهايت كمال است، كسى كه دائم و هميشگى است و هماره بوده و خواهد بود، فرمانرواى بزرگى كه فوق او امر دهنده و نهى كننده نيست و قائم به ذات و بى نياز از غير است.

مرحوم عّلامه مجلسى در مرآة العقول كه از مهمترين كتب علمى و فنّى شيعه است در تفسير حديثى از اصول كافى در اين زمينه مىفرمايد:

* صمد در حقيقت، عبارت از وجوب وجود و بى نيازى مطلق او، و احتياج عموم كائنات در جميع امور به اوست.

يعنى مبدأ كل و مرجع عموم و پناهگاهى كه هر كس هر حاجتى دارد و هر چه بخواهد او قادر به انجام حاجت و بخشيدن خواسته اش هست و از آنچه همگان نياز به آن دارند چيزى را فاقد نيست و سزاوار است كه همه كس به خشوع و پرستش متوجّه او شوند.

لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ

نزاده است و زاده نشده. و ترديدى نيست كه اگر خداوند فرزندى بزايد، لازمه اش اين است كه خود از ديگرى طبق قوانين طبيعى زاده شده باشد و اگر از ديگرى زاده شده باشد، محدود مىشود. يعنى ازلى نخواهد بود و پيش از ولادت نبوده و بعد به وجود آمده، و چنين موجودى نمى تواند خدا باشد.

اين قطعه از نماز ردّ بر تمام مشركان و اهل كتاب است، زيرا آنان مدّعى فرزند داشتن خدا بودند.

مشركان فرشتگان را دختران خدا مىپنداشتند، و يهود عُزَير را و نصارى مسيح را پسر خدا مىدانستند. اين است كه بر ردّ عقايد آنان فرمود: خداوند نزاييده و نه پسر، نه دختر و نه چيز ديگر، و بعد چون اينان براى همين پسران مقام خدايى قائل شده و به پرستش آنان پرداختند مىگويد: خدا نمى شود زاييده شده باشد، پس عيسى كه زاييده شده از مريم است خدا نيست.