سیمای نماز نسخه متنی

اَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُه

در نقطه پايانى اين سفر ملكوتى و پيوند آسمانى است كه تمام پرده ها و فاصله ها و جداييها بين انسان و رسول اكرم و عباد شايسته و صالح و ملكوت داشته شده و انسان فقط ناظر و حاضر پاكان و پاكيهاست و بين او وا واقعيتها هيچ مانعى وجود ندارد.

راستى نماز چه قدرت آفرين است، چه رشته اتّصال عجيبى است، چه دنيايى است، چه سفر پر خير بركتى است. قدرت پرواز انسان در نماز چه اعجاب انگيز است. آدمى را از همه پستيها و آلودگى ها جدا كرده و به اوج رفعت و عظمت مىرساند، آنجا كه انسان فقط رويارويى با انبيا و عباد صالح و ملائكه حق است، كه در اين رويارويى و برخورد، واجب شده انسان به همه آنها سلام كندو درود فرستد، آن هم سلام خطايى نه سلام غايبانه:«اَلسَّلامُ عَلَيْكُم».

حضرت صادق (عليه السلام) در توضيح سلام پايان نماز مىفرمايد:

* حقيقت سلام در پايان هر نماز، اعلام ايمنى از عذاب خداست.

و اشارت بر اينكه هر كس به اداى حق حضرت معبود برخيزد و واجبات الهى و سنن خدايى را با رعايت شرايط و با كمال خضوع و خشوع بجاى آورد، از خِزْى دنيا و عذاب آخرت در امان است.

سلام نامى است از نامهاى خداوند كه آن را در بندگان خود به امانت گذاشته و مفهوم آن عبارت از عدم ميل از حق به باطل است.

اين عدم ميل، و در حقيقت حفظ درستى و سلامت، بايد در تمام معاملات و روابط و برخوردهاى اخلاقى به وسيله همه مردم رعايت شود.

هر انسانى در تمام شؤون حيات بايد از انسان نمازگزار در امان باشد.

سلام، به حقيقت، عبارت است از رعايت عدل و انصاف و پرهيز از ظلم و ستم به وقت بخورد با مردم. رعايت اين حق امانت آن وقت به ظهور مىرسد كه نمازگزاران با يكديگر از سر صدق و آشتى و محبت و عشق در آيند و از مكر و حيله و خيانت و غَدْر و دغلى بپرهيزند.