حيات يك حقيقت مرموز

آرى حيات حقيقت مرموزى است، اين عنصر ناشناخته ممكن است درون ذرات ژنهاى خشكيده و اتمها، هزاران سال به حالت خفته و بى حركت محفوظ بماند، و همين كه محيط مساعد و شرايط آماده شد، از درون اتمها و سلولهاى خاك شده سربرآورد، و شروع به رشد كند، و هيچ دليل علمى مبنى بر رد اين نظريه وجود ندارد.

زيرا محققين، حيات را در ويروسهائى كشف كرده اند كه حتى به وسيله ى ميكروسكوپ الكترونيك كه ميليونها مرتبه اشياء را بزرگتر نشان مىدهند، نمى توان ديد، يعنى موجودات بسيار كوچكى كه با ميليونها بار بزرگ شدن قابل رؤيت نيستند، در عين حال هم حيات و حركت دارند، و هم توليد مثل مىنمايند.

بشر هر انداز،ه حيات را در عوالم بى نهايت كوچك تعقبى كرده به انتها نريسده، و حتى نتوانسته است ابعاد ژنها و كروموزمها را كه وارث صفات و خصايص والدين و اجدادند، تعيين كند، با اينهمه از همين مراحل بسيار پست كه به حدود اتم مىرسد، حيات مىجوشد و سر مىزند.

وقتى در درون چنين ذرات نامرئى، حيات به دور از دسترس هر دشمن مسكن گزيند، و هيچ تغيير و تبديلى قادر نباشد آنرا از پناهگاه خود بيرون براند و نابود كند، چه دليلى در دست است كه نتواند در درون سلولهاى خاك شده ى بدن انسانها در يك دوره ى طولانى خاموش و آرام محفوظ بماند و يا چرا نتواند مانند حشرات خواب رفته ى زمستان بار دثيگر به جنب و جوش و حركت درآيد، و بالاخره چه مشكلى بر سر راه است كه نگذارد مجدداً حيات از بستر مرگ برخيزد؟.

قرآن مجيد كه نگاهش برپهنه ى پر جوش وخروش هستى مىخرامد




براى نشان دادن قيافه ى رستاخيز، تجديد حيات انسانها را با رستاخيز گياهان مقايسه نموده و مىفرمايد:

«و بدين ترتيب سرزمين مرده اى را زنده ساختيم، خروج و زنده شدن مردگان در قيامت نيز اين چنين خواهد بود» (1).

«خداوند شما رامانند نباتات از زمين مىروياندسپس شمارا به سوى زمين برمى گرداند، و ديگر بار شما را از زمين خارج خواهد ساخت» (2).

در اين آيات براى مردمى كه جهان پس از مرگ را باور ندارند، دلايلى از زندگى محسوس و مادى دنيا كه باورش دارند، آورده تا به چنان آينده اى راهنمائى شوند، و با برهانى روشن و خطوطى شگفت از كتاب طبيعت ناباوران را پاسخ مىگويد، اما در عين حال گروهى لجوج و بى خرد از همه ى آن صحنه هاى پندآموز مىگذرند، و دريچه ى دل را به روى حقايق مىبندند.

باز هم به نداى قرآن گوش فرا دهيم:

«زمين را بنگرى كه خشك و بى گياه است، اما هنگامى كه باران بر آن فرو باريم جنبشى پيدا مىكند، و بالا مىآيد و از هر زوج گياه زيبا مىروياند، اين دليل است كه خدا بر حق است و مردگان را زنده مىكنمد، و محققاً بر هر چيز توانا است» (3).

با ريزش باران و نفوذ آب به عمق زمين هوائى كه در آنجا متراكم شده، به سمت داخل رانده مىشود، و در نتيجه عمق زمين حالت جنب و جوش خاصى به خود مىگيرد.

وقتى كه ريشه ى نباتات در داخل زمين پيشروى مىكنند، آنچه از زمين به خود اختصاص مىدهند، چند برابر برحجم آن مىافزايند، و بدين ترتيب زمين با رويش گياه به ميزان قابل توجهى متورم و پر حجم مىشود.

1. ق 12.

2. حج 5 و6.

3. نوح 17 و18.