مراقبه به هنگام شروع در عمل‏ - راه روشن جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

راه روشن - جلد 8

ملا محسن فیض کاشانی؛ مترجم: سیدمحمد صادق عارف

نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
افزودن یادداشت
افزودن یادداشت جدید

مراقبه به هنگام شروع در عمل‏

و اين عبارت از بررسى چگونگى عمل است تا حقى را كه خداوند در آن داراست ادا شود و بايد نيّت خود را براى اتمام آن نيكو كند و صورت عمل را كامل گرداند و آن را به كاملترين وجهى كه براى او ممكن است انجام دهد، و اين روش در همه احوال ملازم او باشد، چه او در هر حال از حركت و سكون خالى نيست، اگر خدا را در همه اين حالات مراقب و در نظر داشته باشد مى‏تواند با نيّت صحيح و حسن عمل و رعايت ادب خدا را عبادت كند. فى المثل اگر نشسته است بايد رو به قبله بنشيند چه پيامبر (صلّى الله عليه وآله) فرموده است:

«بهترين نشستها رو به قبله نشستن است، و چهار زانو نشيند، چه در پيشگاه پادشاهان اين گونه نمى‏نشينند، در حالى كه پادشاه پادشاهان همواره بر او نگران است، و اگر مى‏خوابد به پهلوى راست رو به قبله با بقيه آداب آن بخوابد اين امور همه از مراقبه است تا آن جا كه اگر براى قضاى حاجت رود و آداب آن را رعايت كند حق مراقبه را ادا كرده است.

در هر صورت بنده يا در حال طاعت و يا در معصيت و يا در كارى مباح است. مراقبت او در طاعت به اين است كه داراى اخلاص باشد و عمل را كامل به جا آورد، و مراعات ادب كند، و آن را از آفات نگهدارد. اگر در حال ارتكاب گناه است مراقبت او به توبه و پشيمانى و دل بر كندن از گناه و شرمگينى و انديشيدن است. اگر مشغول عمل مباحى است مراقبت او به آن است كه ادب را رعايت كند و در نعمت بخشنده آن را در نظر گيرد، و شكر آن را به جا آورد. بنده در هر حال از بليّه‏اى كه ناگزير است بر آن صبر كند، و يا از نعمتى كه ناچار از شكر آن است خالى نيست و همه آنها از مراقبه به شمار مى‏آيد. بلكه بنده در همه احوال از شكر آن است خالى نيست و همه آنها از مراقبه به شمار مى‏آيد. بلكه بنده در همه احوال از آنچه خدا بر او واجب كرده جدا نيست، اين واجب يا عملى است كه بايد آن را شخصا به جا آورد، يا حرامى است كه بايد آن را ترك كند، يا مستحبى است كه تشويق به آن شده تا از اين راه زودتر به آمرزش الهى دست يابد و بر بندگان ديگر پيشى جويد و يا مباحى است كه صلاح تن و دل او بدان است و از آن مى‏تواند براى طاعت خداوند كمك گيرد. براى همه اين امور حدودى است كه ناگزير بايد با مداومت در مراقبه آنها را مراعات كند، چه وَ من يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ.

/ 443