راه روشن جلد 8

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

راه روشن - جلد 8

ملا محسن فیض کاشانی؛ مترجم: سیدمحمد صادق عارف

نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
افزودن یادداشت
افزودن یادداشت جدید

بنابراين انسان بايد نفس خويش را در همه اين اوقات سه گانه بازجويى و مراقبت كند.

هنگامى كه از اداى واجب فراغت مى‏يابد و قادر بر اداى مستحبات است بايد افضل اين اعمال را بيابد و بدان مشغول شود زيرا كسى كه سود بيشتر را از دست دهد در حالى كه قادر بر به دست آوردن آن مى‏باشد مغبون است، و با به جا آوردن مستحباتى كه ثوابهاى بيشترى دارند مى‏توان به اين سودها رسيد. از اين راه است كه انسان مى‏تواند از دنياى خود براى آخرتش بهره گيرد چنان كه خداوند فرموده است: وَ لا تَنْسَ نَصِيبَكَ من الدُّنْيا، و همه اينها با يك ساعت صبر ميسر است. چه اوقات آدمى سه ساعت است:

1- ساعتى كه بر انسان بسختى يا به آسايش گذشته است و اكنون از آن در رنج نيست.

2- ساعتى كه آينده است و هنوز نيامده و انسان نمى‏داند تا آن ساعت زنده مى‏ماند يا نه و آگاه نيست كه خدا در آن چه مقدر كرده است.

3- ساعتى كه حاضر است و بايد در آن با نفس خود مجاهده و پروردگار را مراقبت كند.

بنابراين هرگاه ساعت دوم فرا نرسد نبايد بر فوت آن اندوه خورد، و اگر فرا رسد حق خود را از آن استيفاء خواهد كرد چنان كه از ساعت اول به دست آورده است و نبايد آرزوهاى پنجاه ساله داشته باشد تا عزم او بر مراقبه طولانى شود بلكه دقت خود را مغتنم شمارد و گمان كند كه در آخرين لحظات عمر خويش است، و شايد واقعا در آخرين نفسهاى خود باشد و او نداند و چون اين امر قابل امكان است لذا بايد به گونه‏اى باشد كه اگر مرگ او فرا رسد كراهت نداشته باشد از اين كه بر آن حالت مرده است، و همه احوال او منطبق باشد بر آنچه ابوذر از پيامبر خدا (صلّى الله عليه وآله) روايت كرده است كه: «مؤمن جز براى سه چيز كوچ نمى‏كند:

فراهم كردن توشه براى آخرت يا ترميم معيشت و يا كسب لذّتى كه حرام نباشد و نيز بر آنچه در اين معنا از آن حضرت نقل كرده‏اند كه: «براى خردمند بايد چهار ساعت باشد:

ساعتى كه در آن با پروردگارش راز و نياز گويد، ساعتى كه در آن نفس خويش را حسابرسى كند، ساعتى كه در آن در صنع خدا بينديشد و ساعتى كه در آن به خوردن و آشاميدن بپردازد، و اين ساعت كمكى براى او بر بقيه ساعتهاست». آنگاه در اين ساعتى كه جوارح او به‏

/ 443