ترجمه تفسیر طبری جلد 1

‌صفحه‌ى 12

پس الحمد للَّه شكر كردن است خداى را عز و جل بر آفريدن تو و تن درستى دادن ترا «1» و از امة محمد كردن كه او خاتم الانبياء است، و خداى عزّ و جلّ اين جهان و آن جهان از بهر او آفريد. و ديگر شكر آنست كه چون ترا پديد آورد بآخر زمان پديد آورد كه نزديك رستخيز باشد و مر پيغامبر را و ياران او را هيچ نديده‏اى و بدين سياهى كه نبشته‏اند همى كاركنى و بدان بگروى و ايمان دهى.

و روايت درست است از پيغامبر ما (عليه السلام) كه هر آن كسى از امّت من كه بدان وقت رسد كه اكنون مائيم، و دين را نگاه تواند داشت، و بر مسلمانى بباشد، و بر طريق شريعة من رود مزد او هفتاد بار چندان باشد كه آن كس كه مرا ديده باشد و صحبت من دريافته از بهر آن كه اندرين وقت جبرئيل از آسمان مى‏آيد و وحى مى‏آرد و دل من و ياران بدان شاد مى‏شود، و در آن زمانه ازين هيچ نبينند و بدست ايشان حجتى نباشد بجز سياه و سپيدى كه از من روايت باز كنند و بدان بگروند و ايمان دهند و بر جاده شرع بروند. و اكنون وحى از آسمان مى‏آيد و مرا مى‏بينند و سخن من مى‏شنوند از آن مزد ايشان كه در آن زمانه بر جاده و طريق مسلمانى روند مزد ايشان يكى هفتاد باشد.

پس اين جايگاه شكرها بر ما واجب آيد و بهر چه خداى عزّ و جلّ ما را بداده است از نيكوئيها، و هيچ نيكى بدين جهان بهتر از شكر كردن نيست، چنان كه خداى عزّ و جلّ گفت لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ: 7 «2». گفت اگر بدين كه شما را بدادم شكر كنيد نعمت و نيكى بيفزايم و اگر ناسپاسى كنيد نعمت‏تان بگردانم و عذاب من سختست.

_______________

(1) و روزى دادن ترا (پا).

(2) ابراهيم، 7.