نقش رهبری حضرت رضا (ع) نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

نقش رهبری حضرت رضا (ع) - نسخه متنی

سید محمد حسینی شیرازی

نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
افزودن یادداشت
افزودن یادداشت جدید

















رفتار
با متكبر



اينجا شايسته است كه در
برابر اين فروتنى امام رضا (ع) با يك مسلمان غريب و ناشناس، نمونه اى از
برخورد آن حضرت با افراد متكبّر و خود باخته بيان شود:

فضل بن سهل ذوالرياستين
كه مأمون عباسى رياست نيروهاى مسلح و رياست ديوان دربار خود را بدو سپرده
بود، به دستور مأمون عباسى براى خود امان نامه اى با اختيارات كامل نوشته و
آن را به
امضاى درباريان رسانيده، و
سپس براى توشيح و مهر مأمون آن را نزد وى فرستاد، مأمون هم آن نامه را مهر
زده و توشيح كرد، و سپس تمام خواسته هاى ذوالرياستين را برآورده ساخت، علاوه
بر آنكه نامه اى را به خطّ خود نگاشت و در آن اموال بسيار و زمينها و املاك و
سلطه را نيز بدو بخشيد.

فضل براى اينكه همين
امتيازات را پس از مأمون در دوران بقدرت رسيدن وليعهدش امام رضا (ع) نيز دارا
باشد، از مأمون خواهش كرد كه آن نامه را به امضاى امام رضا (ع) نيز برساند،
اما مأمون نپذيرفته و گفت: كه حضرت رضا
(ع) با ما شرط كرده
كه هيچگونه اقدامى از نظر حكومتى نكند، پس بهتر است خودت اين نامه را به
حضور ايشان ببرى.

به همين جهت ذوالرياستين
نامه مأمون را با خود برداشته، و بر امام رضا (ع) وارد شد، ديد آن حضرت نشسته
و مشغول انجام كارى است، ذوالرياستين در جاى خودش در آستانه درب حجره ايستاد
تا حضرت اذن دخول و نشستن به او بدهند، او مدّتى ايستاد و حضرت اعتنايش
نكردند، و پس از آنكه غرور و تكبّر او را سركوب نموده و با اين رفتار ادبش
كردند، سر شريفشان را بالا گرفته و فرمودند چه حاجتى دارى؟

ذوالرياستين با چهره اى
برافروخته عرضه داشت اى سرور من اين نوشته ايست از اميرالمومنين مأمون و شما
در نوشتن چنين نامه اى براى اينجانب شايسته تر هستيد، چون ولى عهد مسلمين
مى باشيد.

حضرت رضا (ع) در حالى كه چهره شريفشان را درهم كشيده بودند فرمودند: آن را
بخوان، و ذوالرياستين همان طور كه ايستاده بود، همه آن نوشته را قرائت كرد،
آنگاه حضرت رضا (ع) فرمودند: تا زمانى كه تقوى پيشه كنى و از خدا بترسى ما
قبولت داريم، و سپس روى شريفشان را از او برتافته و مشغول كار خود شدند، و
فضل بن سهل ذوالرياستين با غرورى درهم شكسته، و قيافه اى رنگ باخته از حضور
شريف آن حضرت خارج
شد[1].

[1]
ـ

بحار
الانوار، چاپ جديد، جلد49 صفحه168 .









/ 29