نقش رهبری حضرت رضا (ع) نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

نقش رهبری حضرت رضا (ع) - نسخه متنی

سید محمد حسینی شیرازی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

















تشييع
جنازه



يكى از عوامل مهم پيشرفت
و گسترش دين مبين اسلام امور اخلاقى و جنبه هاى مثبت اجتماعى آن بود، بخصوص
اينكه مردم امامان خود را مثالهاى كاملى از تبلور اسلام در تمام ابعادش حتى
در موارد جزئى مى يافتند، به
عنوان مثال به يك
مورد جزئى اشارت مى بريم:

در تاريخ آمده كه حضرت
رضا (ع) هنگامى كه به شهر طوس رسيدند، به جنازه اى برخوردند كه بر دوش عده اى
از مردم حمل مى شد، آن حضرت فوراً
از مركب خود پياده شده، و گوشه اى از جنازه را بر دوش شريفشان حمل كردند، و
سپس به اطراف آن جنازه رفته، و هر طرف را چند لحظه برداشته و آنگاه مانند
ساير تشييع كنندگان پشت جنازه حركت كرده، و تا كنار قبر آن ميّت ناشناس را
تشييع نمودند[1].

ملاحظه كنيد اين طرز رفتار يك امام معصوم با جنازه
يك مسلمان ناشناس، و احترام به مرده اوست، چه رسد اگر زنده و شناس و يا اينكه
صاحب حقّى باشد؟

[1]

ـ
اين روايت را مرحوم علامه مجلسى از كتاب مناقب آل ابى طالب ج4 ص341 نقل
كرده كه ما ذيلا نصّ آن را نقل مى كنيم:

موسى بن سيّار قال: كنت مع الرضا (ع) و قد اشرف على حيطان طوس و سمعت
واعية فاتبعتها فاذا نحن بجنازة، فلما بصرت بها رأيت سيّدى و قد ثنّى
رجله عن فرسه، ثم اقبل نحو الجنازة فرفعها، ثم اقبل يلوذ بها كما تلوذ
السخله بامها، ثم اقبل علىّ و قال: يا موسى بن سيار من شيّع جنازة ولىّ
من اوليائنا خرج من ذنوبه كيوم ولدته امه لا ذنب عليه، حتى اذا وضع الرجل
على شفير قبره رأيت سيد قد اقبل فأخرج الناس عن الجنازة حتى بداله الميت
فوضع يده على صدره، ثم قال: يا فلان بن فلان ابشر بالجنه فلا خوف عليك
بعد هذه الساعه فقلت جعلت فداك، هل تعرف الرجل؟ فوالله انها بقعه لم
تطأها قبل يومك هذا فقال لى يا موسى بن سيار أما علمت انا معاشر الائمة
تعرض علينا اعمال شيعتنا صباحاً
و مساءا؟ فما كان من التقصير فى اعمالهم سألنا الله تعالى الصفح لصاحبه،
و ما كان من العلوّ سألا الله الشكر لصاحبه.(مترجم)









/ 29