نقش رهبری حضرت رضا (ع) نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

نقش رهبری حضرت رضا (ع) - نسخه متنی

سید محمد حسینی شیرازی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید


















عفو
گنهكاران



در زمان فرمانروائى
هارون عباسى پس از شهادت امام هفتم حضرت موسى بن جعفر (ع)، عدّه اى
به فرماندهى (جلودى) كه مردى سفّاك
و بي
رحم بود، مأموريت يافتند به
محلّه
بنى هاشم در شهر مدينه منوّره حمله كنند، و تمام خانه ها را به تاراج بكشند.

جلودى براى انجام
مأموريت عازم شهر مدينه شده، و با افراد خود به محلّه
بنى هاشم و از جمله به خانه حضرت موسى بن جعفر (ع) كه امام رضا (ع) در آنجا
بودند يورش برده، و خانه آن حضرت را به محاصره خود در آورد.

حضرت رضا (ع) كه از مقصد
جلودى آگاه بودند، تمام بانوان و علويان را به اطاقى برده، و خودشان در عتبه
در آن اطاق ايستادند،
جلودى با خشونت و شدّتى روبروى امام ايستاده و گفت: كه من طبق دستور
اميرالمؤمنين! هارون مأموريت دارم به اين اطاق هم وارد شوم و همه چيز را با
خودم مصادره كنم، و اين كار بايد انجام پذيرد.

امام هشتم در پاسخش
فرمودند: كه تو همين جا منتظر بمان و صبر كن، من سوگند ياد مى كنم كه هرچه
اين بانوان از زيورآلات و لباس و غيره دارند برايت بياورم، جلودى نپذيرفت و
برخواسته اش اصرار مى ورزيد، و حضرت امام رضا (ع) پيوسته مى فرمودند كه اگر
صبر كنى من قول مى دهم هرآنچه در اطاق و در اختيار آن مخدرات هست نزد تو
بياورم، تا اينكه جلودى پذيرفت.

امام وارد اطاق شده و به
آن مخدّرات امر فرمودند كه هركدام جز يك پيراهن برتن، آنچه كه دارند اعم از
زيورآلات، خلخال، گوشواره و حتى مقنعه هاى روى سرشان را به همراه تمام أثاثيه
خانه به جلودى دادند.

از اين واقعه مدتها گذشت
تا اينكه حضرت امام رضا (ع) به خراسان تشريف آورده و به اصطلاح وليعهد مأمون
عباسى شدند، و مأمون دستور داد كه تمام اطرافيان و درباريان با آن حضرت بيعت
كنند، و همه بيعت كردند جز نفرات معدودى كه يكى از آنها همين جلودى بود.

مأمون عباسى آن چند نفر
را به
جرم عدم بيعت با امام رضا
(ع) به زندان افكند.

جلودى با آن سابقه ننگين
و با آن دشمنى و هتك حرمتى كه نسبت به امام رضا (ع) روا داشت، و با آنكه با
آن حضرت از بيعت هم سرباز زد، مورد لطف و عنايت و عفو حضرت رضا (ع) قرار گرفت
به اين ترتيب كه يك روز بعد از زندانى شدن جلودى مأمون به خدمت امام هشتم (ع)
شرفياب شده، و موضوع زندانى شدن آن چند مخالف و از جمله جلودى را به ايشان
عرض كرد، و سپس دستور داد كه زندانيان احضار شوند.

حضرت امام رضا (ع) كنار
مأمون نشسته بودند كه از دور چشمشان به جلودى افتاد، با وجودى كه از ظلم و
ستم آن شخص دل آزرده بودند، مورد چپاول و هتك حرمت او قرار گرفته بودند، و
بالاخره مى دانستند كه جلودى با ايشان دشمنى آشكار دارد، با تمام اينها جلودى
را عفو كرده و با لطف و مرحمت خويش از گناهان او چشم پوشيدند، و به همين جهت
رو كرده به مأمون و با صورت گشاده اى فرمودند: اين پير مرد جلودى را به من
ببخش و آزادش كن، مأمون با صداى آهسته عرضه داشت: اين همان است كه دختران
پيغمبر را آزرده و خانه شما را چپاول كرده است!

اما جلودى از آن كينه و
بغضى كه نسبت به حضرت رضا (ع) داشت، گمان برد كه آن حضرت عقوبت و مجازاتش را
از مأمون مى خواهند، از اين رو به مأمون گفت: ترا به خدا و به خدمتگذاريم به
پدرت هارون سوگند مى دهم كه خواهش اين آقا را نسبت به من نپذيرى!

مأمون كه وضع را چنين
ديد از بزرگوارى امام رضا (ع) و خباثت جلودى در شگفت شده و به جلودى گفت: نه
بخدا سوگند خواهش اين آقا را نسبت بتو عملى نمى كنم، سپس به دژخيم خودش دستور
داد گردنش را بزند[1].

اين اخلاق پسنديده اهل
بيت پيغمبر، بخصوص راجع به عفو گنهكاران يكى از مهمترين عوامل پيشرفت اسلام و
جذب مردم به اين دين مقدس بود، پيامبر بزرگ اسلام (ص) در موارد بسيارى از
تقصير گنهكاران مى گذشت با وجودى كه قدرت داشت، و مى توانست انتقام بگيرد.

حضرت علىّ
بن ابى طالب (ع) اهل جمل و اسيران صفّين
و خوارج نهروان را بخشيد با وجودى كه قادر بر انتقام بود چرا كه از قديم
گفته اند (در عفو لذّتى است كه در انتقام نيست) و گرچه انتقام لذت بخش است
ولى لذت ترك آن بيشتر مى باشد، و گفته شاعر فارسى (سعدى):

اگر لذّت ترك لذّت
بدانى***دگر لذّت دهر لذّت نخوانى

امام حسن مجتبى (ع) از
گناه آن مردى كه به ايشان ناسزا گفت چشم پوشيده و با او ملاطفت كردند[2].

حضرت امام حسين (ع) حتى
در جبهه جنگ از دشمن ناتوان شده خود چشم پوشيده و عفوش نمود، بلكه او را كمك
هم كرد[3].

امام سجاد (ع) از مروانى
كه به جدّش پيامبر، اميرالمؤمنين، حضرت فاطمه زهرا، امام حسن مجتبى و امام
حسين (صلوات الله عليهم اجمعين) آسيب رسانيده و آن بزرگان را اذيّت و آزار
داده بود، نه تنها چشم پوشيدند، بلكه او را پناه داده و مورد مرحمت هم قرارش
دادند[4].

امام محمد باقر (ع) از
آن مردى كه مسيحى بود و به حضرتشان ناسزا گفت و مادر مخدّره آن امام معصوم را
كلفت آشپزخانه خواند گذشت نموده و برايش دعا هم كردند[5].

امام جعفر صادق (ع) از
گناه كنيزى كه بچه آن حضرت را بى اختيار از بلندى به
زمين زده و كشته بود
نه تنها چشم پوشيده، بلكه آن زن را آزاد هم فرمودند[6].

امام موسى بن جعفر كاظم
(ع) كه مواجه شده بودند با يك نفر مخالف و دشمن و از او ناسزا شنيده بودند،
به مزرعه اش رفته و كيسه اى زر به وى داده، و گناهش را هم عفو كردند[7].

و بالاخره يك نمونه از
عفو و گذشت حضرت علىّ
بن موسى الرّضا
(ع) را نيز نقل كرديم كه آن بزرگوار نيز مانند اجداد طاهرين و نياكانش از
گنهكار چشم پوشيده، و مردم را دوست مى داشت.

متأسفانه حكومتهائى كه به
نام اسلام سركار
آمدند، از قبيل بنى اميه، بنى العبّاس،
عثمانيان در تركيه و غيره اين شيوه را نه تنها پيش نگرفته، بلكه چهره اسلام
را نيز سياه جلوه داده و اسلام را متّهم
ساختند، آنان نه تنها از تقصير و لغزش گنهكاران گذشت نمى كرده، بلكه بيگناهان
را نيز در زندانهاو تحت شكنجه قرار داده و با شلاق و چكمه استبداد سركوبشان
ساختند، و اگر تاريخ صحيح شيوه رفتار و كردار پيامبر اكرم و اهل بيت طاهرينش
را به
عنوان معيارها و نمونه هاى
كاملى از تجلّى اسلام واقعى ثبت نمى كرد

، امروز نامى از اسلام و رحمت اسلامى
باقى نمانده بود، بلكه صفحات سياهى از كشتارهاى فردى و دسته جمعى، مصادره
اموال، زندانهاى مخوف، شكنجه هاى وحشيانه، تجاوز به نواميس مردم به نامهاى
مختلف، سركوب آزاديهاى مردم به نامهاى مختلف،
به بند كشيدن علما و دانشمندان، دريافت مالياتهاى ظالمانه، جنگهاى وسيع بر سر
قدرت و به
طور كلّى زير پا گذاشتن
احكام قرآن و اسلام به نام اسلام به چشم مى خورد، به
طورى كه هيچكس ديگر
نمى توانست حتى سخنى از اسلام و حاكميّت آن به ميان آورد.

و اين خاندان مطهّر
پيامبر بودند كه انواع شكنجه ها، زندانها، فاجعه هاى خونين و ديگر
نابسامانيها را به
جان خريدند، تا براى
نسلهاى آينده حجّت
باشند، و براى هميشه پيشوا و مقتداى جامعه اسلامى به حساب آيند.

يكى از شاعران شيعه از
زبان اهل بيت پيامبر اكرم (عليهم السلام) قطعه شعرى سروده كه آن بزرگان را با
حكومت هاى بنى اميه و بنى العبّاس
اين چنين مى سنجد:

ملكنا فكان العفو منّا
سجـيـة***ولما ملكـتم سال بالدم ابطــع

وحـلّلتم قتل الاسارى
وظـالما***غدونا عن الاسرى نعفّ و نصفح

فحسبكم هذا التفاوت
بينــنا***و كل انـاء بالـذى فيه ينضـح

ترجمه شعر: زمانى كه
قدرت به ما آل محمد رسيد، عفو و گذشت از اخلاق و خوى ما بود، اما زمانى كه
ملك به شما رسيد سرزمين هاى وسيعى را سيل خون بيگناهان فرا گرفت.

و شما كشتن اسيران را
حلال كرديد، و در حالى كه ما پيوسته اسيران را عفو كرده و از آنان گذشت
مى كرديم.

و همين تفاوت ميان ما براى شما كافى است، چرا كه از كوزه برون تراود آن را
كه در اوست.


[1]
ـ

اعيان
الشيعه ج1 ص42 چاپ بيروت نوشته سيد محسن امين.

[2]
عوالم
العلوم نوشته شيخ عبدالله بحرانى ج16 چاپ جديد قم ص121 .

[3]

ـ
تفصيل اين مطلب در كتاب (پيشواى شهيدان) نوشته آيةالله سيد رضا صدر ص72
آمده كه ما بخشى از آن را عينا نقل مى كنيم:

(از
سپاه يزيد، (تميم بن فتّى) به ميدان آمد، ميان او و حسين جنگ آغاز گرديد
چيزى نگذشت كه پاى تميم قطع گرديد، و برزمين افتاد و توان حركت نداشت،
حسين در كنارش بايستاد، و از او پرسيد: چه كمكى مى توانم به تو بكنم؟!
تميم پاسخ داد: قوم مرا ندا كنيد بيايند و مرا ببرند، حسين ندا كرد، آنها
آمدند و تميم را بردند، حسين ازين شاهكارها بسيار دارد..) (مترجم).

[4]
ـ

الكامل
فى التاريخ نوشته ابن الاثير چاپ1385 ه بيروت ج4 ص113 .

[5]
ـ

مناقب آل
ابى طالب، چاپ ايران، جلد3 صفحه337 .

[6]
ـ

بحار
الانوار، چاپ جديد، ج47 ص.24

[7]
ـ

بحار
الانوار، چاپ جديد، ج48 ص102 .









/ 29