لطفا منتظر باشید ...
تَبَوُّءْ
والّذين تَبَوَّؤُا الدارَ والايمانَ مِن قبلهم يُحبُّونَ من هاجَرَ اليهم... (حشر / 9).ترجمه شماره 1: و آنان كه جايگاه ساختند...ترجمه شماره 2: و كساني كه ... در ديار خود بودهاند ...ترجمه شماره 3: جماعت انصار كه پيش از (هجرتِ) مهاجرين، مدينه را خانه ايمان گردانيدند...ترجمه شماره 4: و آنان كه جايگزين شدند...ترجمه شماره 5: و كساني كه پيش از آنان در سراي اسلام (مدينه) جاي گرفتند.ترجمه شماره 6: كساني از اهل مدينه كه در مدينه ... جاي دارند.ترجمه شماره 7: آنان كه پيش از مهاجرين در ديار خود بوده و ايمان آورده بودند.واژه شناسي
كلمه «تَبَوُّءْ» مصدر باب تفعّل از ماده «بَوَءَ» است. اين كلمه به گفته ابن فارس داراي دو معني اصلي است:«معني اول: الرجوع الي الشيء؛ مراجعه به چيزي نمودن، جايي را منزل قراردادن، محلي را پناهگاه خود قرار دادن است، همان گونه كه در دامنه كوهها و دشتها خيمه ميزنند.و عبارت: بَوَّءَهم اللّه تعالي مَنزِلَ صدقٍ، يعني خداوند آنان را در منزل صدق و ايمني جاي داد، بازگرداند.معني دوم: تساوي الشيئين؛ همسنگ بودن دو چيز را گويند. به عنوان مثال وقتي گفته شود: اِنَّ فلانا لَبَوءٌ لفلانٍ، اي اِنْ قُتِل به كان كفوا، (مفهوم قصاص را ميرساند) در مقابل قتل كسي، قاتل را جاري مجراي آن قراردادن و خون آن را كفو و نظير خون مقتول قراردادن و او را قصاص نمودن است».6راغب اصفهاني نيز همين تحليل را دارد و معتقد است كه معناي اصلي «بَواءْ»، «مساوات الاجزاء في المكان» است كه مخالف آن «نَبْو» است. جان قاتل و مقتول جاري مجراي يكديگر است. دو داماد هر دو نسبت يكسان با پدر زن خود دارند، نسبت آن دو را «بَواء» گويند. در آيه ديگر فرموده: «فقد باءَ بغضبٍ مِنَ اللّهِ» (انفال / 16)، يعني غضب الهي معادل فرار از جنگ است؛7 يا وقتي گفته ميشود: «... فَلْيَتَبَوّء مقعده من النار»8 جايگاه آتشين، همسنگ و همدوش با عمل دروغ بستن به پيامبر(ص) است.به گفته ابن منظور «تبوء» داراي دو معني است: همسنگي، تساوي و همدوشي و نيز رجوع به منزل و محل و مسكن خاصي.9
