کرامت انساني در خلقت - کرامت انسانی در سیره‏ سیاسی امام علی(ع) نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

کرامت انسانی در سیره‏ سیاسی امام علی(ع) - نسخه متنی

علی‏اکبر علیخانی

نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
افزودن یادداشت
افزودن یادداشت جدید

کرامت انساني در خلقت

مهم‌ترين گوهري که خداوند تعالي در خلقت انسان به او عطا فرمود،«کرامت انساني» است. اين ويژگي مهم که خداوند افتخار داشتن آن را فقط به اشرف مخلوقات خود داد، موجب تمايز انسان از ساير موجودات شد؛ و همه‌ي فرشتگان مأمور شدند در برابر اين کرامت، سر تعظيم فرود آورند. حضرت علي(ع) بر اين عقيده اند که خضوع و خشوع و سجده‌ي فرشتگان در برابر انسان، به خاطر کرامت او بود و به تعبير ديگر، فرشتگان در مقابل کرامت انساني به سجده افتادند. امام علي(ع)، پس از بيان نحوه‌ي خلقت انسان از سوي خالق يکتا، تصريح مي فرمايند که:

آن گاه خداوند سبحان از فرشتگان خواست که به پيمان خويش عمل کنند و بر وصيت الهي گردن بگذارند و در برابر کرامت انساني، به نشانه ي خضوع و خشوع سجده آورند. پس به آنان گفت:«در مقابل آدم به سجده درآييد...»(2/34)[1]

بنابراين، آنچه فرشتگان به سجده و تعظيم در برابر آن مکلف شدند، نه گوشت و پوست و استخوان و نه قامت کشيده ي انسان، بلکه«کرامت انساني» بود؛ و موجودي که در برابر اين کرامت سر تعظيم فرود نياورد، از درگاه الهي رانده و دشمن خدا قلمداد شد:

«... پس همگي بي هيچ استثنايي سجده‌اش کردند، جز ابليس» که کبر ورزيد و با تکيه بر اصل و نژاد برترش بر آدم فخر فروخت و به دام تعصب افتاد. چنين بود که ابليس دشمن خدا، پيشواي متعصبان و نياي مستکبران شد.[2]

خداوند تعالي از ميان همه ي موجوداتي که خلق کرد، فقط يکي را برگزيد و عطيه يي به نام «کرامت انساني» به او عطا فرمود و فرشتگان را فرمان داد تا در مقابل اين عطيه ي با ارزش و بي مانند سر تعظيم فرود آورند. تعظيم و سجده، بالاترين مرتبه ي احترام و خضوع و خشوع است که جز در برابر خداوند، شرک محسوب مي شود؛ اما کرامت انساني به حدي ارزشمند بود که اين تعظيم به امر خداوند در مقابل آن صورت گرفت و فرشته يي که از تعظيم خودداري ورزيد، مورد خشم و غضب الهي قرار گرفت و از درگاه الهي رانده شد، گرچه از فرشتگان مقرب آن درگاه به حساب مي آمد. بي شک، انسان آن گوهر ارزشمند و کرامت والاي انساني را با خود به عرصه ي اين خاک و زندگي دنيا پيش آورد و اين خصلت والا که از روح دميده شده ي خدا در انسان منشأ مي گرفت، جزو ماهيت بشر شد. بديهي است که هر که در اين دنيا به اين ويژگي منحصر به فرد انسان بي حرمتي کند و کرامت نفس همنوعان ديگر خود را پاس ندارد و بر آن خدشه وارد سازد، سرنوشتي بهتر از ابليس نخواهد داشت.

/ 11