بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْبعد از شكست سپاه بصره و پيروزى حضرت امير عليه السّلام بر آنان، حضرت وارد بصره شد و به سخنرانى پرداخت، عمار به حضرت عرض كرد: يا اميرالمؤمنين مردم سخن از غنائم جنگ مىكنند و مىپندارند مال و اموال و اولاد دشمنان جزء غنائم جنگى است و بايد تقسيم شود، در اين ميان مردى از قبيله بكر بنام عباد بن قيس كه زبان تندى هم داشت گفت: يا اميرالمؤمنين به خدا كه درست تقسيم نكردى و با مردم به عدالت رفتار ننمودى.حضرت فرمود: واى بر تو چرا؟ گفت: چون شما اموال داخل لشكرگاه دشمن را تقسيم كردى ولى زنها و ساير اموال و اولاد آنها را رها كردى.حضرت (بى اعتنا به سخن او) فرمود: مجروحين خود را با روغن مداوا كنيد، عباد بن قيس (كه از بى اعتنائى حضرت ناراحت شده بود) گفت: ما آمده ايم از او غنائم خود را مىخواهيم او حرفهاى بى ربط به ما تحويل مىدهد!حضرت فرمود: اگر تو دورغ مىگوئى خداوند تو را نمى راند تا آنكه جوان ثقيف بر تو دست يابد او مردى است كه هيچ حرمتى براى خدا نماند مگر اينكه هتك كند. گفتند: آيا مىميرد يا كشته مىشود؟ حضرت فرمود: در هم كوبنده جبارين او را در هم مىكوبد، به مرگى دردناك كه دبر او به واسطه زيادى آنچه از او خارج مىشود آتش گيرد.سپس حضرت در مورد اينكه چرا به اسيران و اموال ديگر آنان و زن و فرزند آنان معترض نشد توضيح داد.(230)
لطفا منتظر باشید ...
