خروج سفيانى - فرهنگ نامه مهدویت نسخه متنی

خروج سفيانى

‏

پيش از قيام حضرت مهدى‏عليه السلام مردى از نسل ابوسفيان در منطقه شام خروج
مى‏كند و با تظاهر به ديندارى، گروه زيادى از مسلمانان را فريب مى‏دهد و بخش
گسترده‏اى از سرزمين‏هاى اسلامى را به تصرف خود در مى‏آورد. او بر مناطق پنجگانه -
شام، حمص، فلسطين، اردن، قنسرين و منطقه عراق - سيطره مى‏يابد و در كوفه و نجف، به
قتل عام شيعيان مى‏پردازد و براى كشتن و يافتن آنان جايزه تعيين مى‏كند.(354)

از روايات استفاده مى‏شود مدت حكومت او نه ماه است.(355) سفيانى، با اين كه
از خبيث‏ترين و پليدترين مردمان است؛ ولى همواره ذكر «يا رب يا رب» بر زبانش جارى
است.(356)

وى آن گاه كه از ظهور حضرت حجّت‏عليه السلام با خبر مى‏گردد، با سپاهى عظيم
به جنگ وى مى‏رود. وى در منطقه «بيداء» (بين مكه و مدينه) با سپاه امام‏عليه السلام
برخورد مى‏كند و به امر خدا، همه لشكريان وى - به جز چند نفر - در زمين فرو مى‏روند
و هلاك مى‏شوند.(357) ( خسف به بيداء)

از روايات استفاده مى‏شود خروج سفيانى از نشانه‏هاى حتمى ظهور است(358)؛ ولى
اين كه سفيانى كيست و چه ويژگى‏هايى دارد و چگونه خروج مى‏كند و... چندان روشن
نيست. از برخى روايات استفاده مى‏شود: نام وى عثمان بن عنبسه(359) و از خاندان
ابوسفيان است كه در دوره غيبت خروج مى‏كند. البته برخى اين احتمال را مردود و سند
آن روايات را ضعيف دانسته‏اند.(360)

در برخى از روايات از امام‏عليه السلام در مورد نام سفيانى پرسيده شد و آن
حضرت از بيان آن خوددارى كردند؛(361) حال آنكه اگر نام وى مشخص بود، دليلى نداشت كه
از بردن نام وى خوددارى كند.

برخى معتقدند: سفيانى فرد مشخصى نيست؛ بلكه فردى است با ويژگى‏هاى ابوسفيان
كه در آستانه ظهور حضرت مهدى‏عليه السلام به طرفدارى از باطل، خروج مى‏كند و
مسلمانان را به انحراف مى‏كشاند.

اينها در بيان نظر خود مى‏گويند: در حقيقت، ابوسفيان، به عنوان سر سلسله
سفيانيان، سمبل و نماد پليدى است او غارتگرى بود كه با رباخوارى، زورگويى و چپاول
اموال مردم، ثروت‏هاى هنگفتى به چنگ آورده بود و از راه فريب و استثمار توده‏هاى
ستم كشيده و ترويج خرافات و دامن زدن به نظام طبقاتى جاهلى، قدرت فراوانى داشت.

ابوسفيان، به عنوان سردمدار شرك و بت پرستى و سرمايه دارى طاغوتى، هر نوع
حركت و جنبشى را كه دم از عدالت، برادرى و آزادى مى‏زد، دشمن شماره يك خود مى‏دانست
و با قدرت تمام در برابر آن به مبارزه بر مى‏خاست.(362)

بر اساس اين ديدگاه سفيانى، فردى است با اين ويژگى‏ها كه در برابر انقلاب
بزرگ و جهانى حضرت مهدى‏عليه السلام خروج مى‏كند و تلاش‏هاى فراوانى براى رودررويى
با آن به عمل مى‏آورد.

بنابراين، در حقيقت سفيانى يك جريان است، نه يك شخص. سفيانى جريان باطل در
بستر تاريخ است، و بر فرض هم كه سفيانى را از نسل ابوسفيان بدانيم، اشكالى به وجود
نمى‏آيد و آخرين مهره اين زنجيره، همان سفيانى است كه در آستانه ظهور قائم‏عليه
السلام خروج مى‏كند.

نيز ] نشانه‏هاى ظهور