بهطور قطع نوع سلاحى كه حضرت قائم عجل الله تعالى فرجه الشريف در نبردها به كار مىگيرد با ديگر سلاحهاى آن روزگار تفاوت اساسى دارد و واژه سيف كه در روايات آمده است، شايد كنايه از اسلحه است نه اين كه مراد خصوص شمشير باشد؛ زيرا اسلحه امام به گونهاى است كه با به كارگيرى آن ديوارهاى شهر فرومىريزد يا شهر پودر شده، تبديل به دود مىگردد و دشمن با يك ضربه، همانند نمك آب شده، چون سرب ذوب مىگردد.طبق روايتى، سلاح سربازان حضرت از آهن است؛ ولى چنان است كه اگر بر كوه فرود آيد، آن را به دو نيم مىكند.شايد دشمن نيز از اسلحه آتشزا استفاده كند؛ زيرا كه امام عليه السلام لباسى را مىپوشد كه ضدّ گرماست و آن لباسى است كه جبرئيل عليه السلام آن را از آسمان براى ابراهيم عليه السلام آورد تا از آتش نمرود رهايى يابد و آن لباس در اختيار حضرت بقية اللَّه است و اگر چنين نبود - يعنى اسلحه و صنعت پيشرفته در اختيار دشمن نبود - شايد ضرورتى براى پوشيدن آن لباس وجود نمىداشت. هر چند كه شايد جنبه اعجاز آن منظور باشد.امام صادق عليه السلام مىفرمايد: «هنگامى كه قائم ما قيام كند، شمشيرهاى نبرد فرود مىآيد، شمشيرهايى كه بر هر كدام، نام و نام پدر يك رزمنده نوشته شده است».(5)حضرت صادق عليه السلام درباره گروهى از ياران مهدى عجل الله تعالى فرجه الشريف مىفرمايد: «ياران مهدى عليه السلام شمشيرهايى از آهن دارند؛ ولى جنس آن غير از آهن است. اگر يكى از آنان با شمشير خود بر كوهى ضربه زند، آن را دو نيم مىكند. حضرت قائم عجل الله تعالى فرجه الشريف با آن سپاهيان و تجهيزات به جنگ هند، ديلم، كردها، روميان، بربر، فارس و بين جابرسا و جابلقا مىرود».(6)وسايل دفاعى نيروهاى مهدى عجل الله تعالى فرجه الشريف به گونهاى است كه اسلحه دشمن بر آنان كارگر نيست. امام صادق عليه السلام در اين باره مىفرمايد: «ياران مهدى عليه السلام اگر با سپاهيانى كه بين شرق و غرب را فرا گرفتهاند، درگير شوند، آنان را در لحظهاى نابود مىكنند و هرگز سلاح دشمن در آنان تأثير نمىكند».(7)