چشم اندازی به حکومت امام مهدی عجل اللَّه تعالی فرجه الشریف نسخه متنی

2. اُمّ ايمن

نام او بركه است. وى كنيز پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم بود كه از پدر بزرگوارش، عبداللَّه، به آن حضرت به ارث رسيده بود و پرستارى رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم را بر عهده داشت.(29)

حضرت او را مادر خطاب مى‏كرد و مى‏فرمود: هذه بقية أهل بيتي؛ او باقى مانده از خاندان من است. وى فرزندى از همسر اوّلش، عبيد خزرجى، به نام ايمن داشت. ايمن از مهاجران و مجاهدان بود و در جنگ حنين به شهادت رسيد.

امّ ايمن شخصيتى است كه وقتى در راه مكه و مدينه تشنگى بر او غلبه كرد و نزديك‏بود از پاى درآيد، دلو آبى از آسمان بر او فرود آمد و از آن نوشيد و هرگز پس از آن تشنه نشد.(30)

او به هنگام رحلت پيامبر بسيار مى‏گريست؛ چون از او علت گريه‏اش را پرسيدند، در پاسخ‏گفت: به خدا سوگند مى‏دانستم كه ايشان رحلت خواهد كرد، ولى گريه من براى آن است كه وحى قطع شد.(31)

فاطمه زهرا(س) در مسأله فدك او را به عنوان شاهد و گواه معرفى كرد و سرانجام او در روزگار خلافت عثمان رحلت كرد.