بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب در گفت و گو با آیت الله سبحانی و حجت الاسلام و المسلمین غرویان نسخه متنی

This is a Digital Library

With over 100,000 free electronic resource in Persian, Arabic and English

بررسی وضعیت معیشتی و شهریه طلاب در گفت و گو با آیت الله سبحانی و حجت الاسلام و المسلمین غرویان - نسخه متنی

مصاحبه شوندگان: جعفر سبحانی، محسن غرویان

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

پيام حوزه: يكي از پيشنهادات اين است كه طلبه ها را از حالت محصل مادام العمر خارج كنيم كه در نتيجه، آن هايي كه مناسب كار علمي و ... هستند در حوزه مي مانند و آن هايي كه توان دست يابي به اجتهاد ـ در رشته هاي مختلف ـ را ندارند، به شهرستان ها و ... اعزام مي شوند و نيازهاي مردم را برآورده مي كنند.

حال سؤال ما اين است كه چه كار كنيم براي وصول به اين هدف؟ چه كار كنيم كه از نيروهاي خوب حوزه در مراكز مختلف استفاده شود.

حجة الاسلام والمسلمين غرويان: اين به همان بحثي كه قبلاً داشتيم، بستگي دارد؛ يعني، به بحث استقلال حوزه ها. بحث استقلال و عدم استقلال، از حيث مالي است، ولي جوانب ديگر هم پيدا مي كند. ببينيد! دانشگاه ها، يك مراكز علمي هستند كه از حكومت، مستقل نيستند. حكومت، به آن ها امكانات پرداخت مي كند، پول مي دهد به دانشگاه ها، بعدا هم محصولات دانشگاه را مي گيرد و در بدنه سازمان مديريت كشور، سازمان اداري كشور، تزريق مي كند؛ يعني، فارغ التحصيلان دانشگاه ها را دولت جذب مي كند و يك عدّه را مي برد در بانك هاي خودش، يك عدّه را مي برد در ادارات خودش، يك عدّه را مي برد در كارخانجات خودش، يك عدّه را مي برد در آموزش و پرورش خودش. حكومت، چون اشراف دارد بر تمام اين ابعاد و جوانب، به مقدار نيازش، نيرو پرورش مي دهد و بعدا كه آن ها فارغ التحصيل شدند، جذب قسمت هاي كاري مختلف خودش مي كند. امّا حوزه هاي علميه چون مستقل از حكومت هستند براي استفاده از آن ها برنامه ريزي نشده است. وقتي حكومت، حكومت اسلامي باشد، حكومت ديني باشد، دولت مردان، برنامه ريزان كلان كشور مي توانند بخشي از نيازهاي اين جامعه را، اين امت را از طريق حوزه ها تأمين كنند، در اين صورت مي توان براي اين ها برنامه ريزي كرد و بودجه آن را تأمين كرد و بعد از يك مدّت يك سال، پنج سال، ده سال فارغ التحصيلان شان را تزريق مي كنيم در بدنه اجتماع. با اين كه بيست سال از انقلاب مي گذرد، ولي هنوز كه هنوز است، درست ما تبيين نكرديم كه فارغ التحصيلان حوزه، در جامعه چه كاري بايد بكنند. نمي گويم هيچ چيزي انجام نشده، نهادهاي انقلابي خودشان همين طور به مرور زمان، مثلاً يك عدّه نيرو را جهاد مي گيرد، يك عدّه نيرو را دانشگاه ها مي گيرند، يك عدّه نيرو را سازمان تبليغات جذب مي كند، سپاه جذب مي كند، ولي بايد يك برنامه ريزي وسيع تري براي اين كار داشته باشيم.

اگر اين كار انجام بشود، همان مي شود كه مي فرماييد؛ يعني، ما بايد دوران تحصيل را طبقه بندي بكنيم و در هر مقطعي يك عدّه فارغ التحصيل داشته باشيم. متناسب با آن سطح علمي بگوييم: «آقا! شما وارد اين قسمت كار شويد.» بعدش هم زندگي شان تأمين بشود. اين، از انباشته شدن افراد در حوزه و تراكم نيروها وطلاب در حوزه جلوگيري مي كند. همان طوري كه مي فرماييد يك عدّه اي انتخاب شده و آن هايي كه واقعا استعداد دارند و نشان داده اند كه مي توانند به مراحل عالي علمي برسند و در آن سطح، نياز جامعه را تأمين بكنند، آن ها مي مانند.

پيام حوزه: وضعيّت توزيع شهريه را چه گونه ارزيابي مي فرماييد؟ آية الله سبحاني: بايد يك مسئله را در نظر گرفت. تعدّد دفاتر از اين نظر خوب است كه انگيزه ها براي جلب به اصطلاح امور مالي به حوزه، محفوظ مي ماند. مادامي كه تعدّد هست، انگيزه هم هست؛ چون، انسان، براي خود بيش تر مي دود تا براي مجتمع و لذا نمي توانيم بگوييم كه تمام دفاتر حذف و دفتر واحدي باشد. اين را بايد باور كرد، ولي در عين حال، اين وضع هم بسيار زننده است. من، گاهي مي بينم در روزهايي كه شهريه پرداخت مي شود، مقداري درس ها خلوت مي شود. وقتي مي گوييم: «چرا؟» جواب مي دهند كه: « در صف شهريه بوده ايم!.»

واقعا، در اين سه چهار روز، وقت طلبه ها تلف مي شود و تحقير مي شوند. از اين رو بايد يك حدّ وسطي را بگيريم؛ بايد يك طرحي باشد تا در عين حالي كه تعدّد دفاتر و آن انگيزه ها محفوظ مي ماند، اين وضعِ زننده هم از بين برود.

پيام حوزه: حضرت عالي زماني فرموديد كه: «چرا طلبه ها مثل قديم نيستند؟ يعني كار علمي كمتري مي كنند؟ حاج آقا! الآن وضع به گونه اي است كه اگر طلبه بخواهد در قم زندگي كند، الاّ و لابّد بايد در جايي مشغول باشد.

آية الله سبحاني: لابد كار تحقيقي منظور شما است، اين مراكز تحقيقي اي كه من اطلاع دارم، اين ها براي طلبه جوان صد در صد مضرّ است؛ چون، هنوز اين آقا مايع نگرفته است تا تحقيق بكند و لابّد وادارش مي كنيم يا پاك نويس بكند يا زيراكس بكند يا اين لغت رابراي ما پيدا كن يا اين حديث را براي ما پيدا كن. اين ها، گرچه كار شريفي است، ولي عمر جوان، سرمايه او است. بله اگر آدمي، مايع علمي بگيرد و واقعا از مايع خود بخواهد تحقيق كند، دائرة المعارفي را مي خواهند بنويسند، تفسيري را مي خواهند بنويسند، و اين، خودش، عضو مؤثر اين كار است، اين، مانعي ندارد، امّا غالبا اين جوان هايي كه كشيده مي شوند اين جا، سرمايه علمي كافي ندارند و در نتيجه نه بازدهي خوبي دارند و نه درست درس مي خوانند.

پيام حوزه: به نظر حضرت عالي، چاره چيست؟

آية الله سبحاني: اگر آن راه هاي قبلي پيموده شود، مشكل به اين جا نمي رسد. اگر مشكل شهريه را، مشكل درآمد را، مشكل موقوفه را، مشكل جمعيّت محدود را حل كنيد، كار به اين جا نمي رسد.

/ 5