مبانی اعتقادات در اسلام نسخه متنی

مى پنداريدخداوند به اطاعت بندگان ازاولياء خويش فرمان مىدهد; اما اخبار آسمان و زمين را از آنان پوشيده مىدارد و در مورد مسائل و رويدادهايى كه با آن برخورد مىكنند; مواد علمى موردنياز را از آنان دريغ مىنمايد؟»(1).

امام صادق عليه السلام از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل مىكند كه فرموده است:

«خداوند به من نه امتياز بخشيده كه به هيچ كس پيش از من جز به پيغمبر عطا نشده است: راههاى دانش به رويم گشوده شد; به من علم به مرگها، بلاها، نسب ها، و فصل خطاب (آنچه حق را از باطل جدا مىسازد) تعليم گرديد; به اذن الهى در ملكوت نظر كردم، آنگاه رويدادهاى گذشته و آينده برايم روشن گشت; خداوند دين مردم را به ولايت من كامل ساخت; و بر آنان نعمت را تمام كرد، و اسلامشان را پسنديد; زيرا در روز ولايت به محمد صلّى الله عليه وآله وسلّم فرمود: مردم را آگاه ساز كه دينشان را در اين روز كامل گردانيدم، و نعمتها را بر آنان تمام كردم، و اسلامشان را پسنديدم» اينها منّتهاى خدا بر من است، پس سپاس و ستايش مختص ذات اقدس اوست»(2).

اينها خلاصه اى از يك فصل طولانى از رواياتى است كه در اين زمينه ها از ائمه طاهرين به ما رسيده است; و در هر موقعيتى كه براى بيان حقايق غيبى احساس وظيفه و تكليف مىكردند; زبان غيب گوى خود رامى گشودند; و مسائل پنهانى راآشكار مىساختند.

1. اصول كافى ج 1 ص 261.

2. بحار ج 26 ص 141.