تحفة الابرار الملتقط من آثار الائمة الاطهار علیهم السلام جلد 2

‌صفحه‌ى 124

در آن لازم بوده باشد، و همچنين است حال هرگاه عالم با تذكر در اثناى مثل كلمه واحده بوده باشد، مثل اين كه ما بين جار و مجرور يا ما بين مضاف و مضاف اليه، در اين صورت اعاده جار يا مضاف، يا رعايت كيفيت معتبره در آن نمايد. بدان كه مناسب در اين مقام بيان دو مطلب است:

اول: آن است كه هرگاه اخلال به جهر يا اخفات نمود ساهيا، آيا سجده سهو بر او لازم است به جهت اين سهو يا نه؟ اين مسأله محل خلاف است، لكن ظاهر اين است كه واجب نبوده باشد.

دوم: آن است كه هرگاه كسى عالم به وجوب جهر و اخفات بوده باشد، لكن اشتباه در محل آن نموده باشد، مثل اين كه جهر نمود در نماز اخفاتى و اخفات نمود در جهرى، ظاهر اين است حكم اين شخص حكم جاهل نبوده باشد، پس هرگاه عالم شد به حقيقت حال اگر چه بعد از فراغ نماز بوده باشد اعاده نماز لازم است، بلكه دور نيست كه چنين نبوده باشد اگر چه عالم شود در اثناى نماز اگر چه قبل از دخول در ركوع بوده باشد.

ششم: آن است آنچه مذكور شد كه لازم است رعايت جهر در قرائت در ركعتين اوليين نماز مغرب و نماز عشاء، ظاهر اين است كه اين حكم مختص به غير مأموم مسبوق بوده باشد، و اما مأموم مسبوق مثل آن كه ملحق به امام شد در ركعت ثانيه امام در ركعت ثالثه امام كه ثانيه مأموم بوده باشد، قرائت بر مأموم لازم است، لكن ظاهر اين است كه جهر در قرائت در اين صورت بر او واجب نبوده باشد، بلكه دور نيست كه جهر جايز نبوده باشد، لكن اين در صورتى است كه باقى بر وصف اتمام بوده باشد، اما هرگاه چنين نبوده باشد، مثل اين كه بعد از فراغ از تسليم امام بوده باشد، يا عدول از اتمام به انفراد نموده باشد، معلوم است كه در اين صورت رعايت جهر لازم است.