تحفة الابرار الملتقط من آثار الائمة الاطهار علیهم السلام جلد 2

‌صفحه‌ى 189

لكن مستحب اين است كه سه مرتبه اتيان نمايد، يعنى انضمام دو تسبيح را به يكى واجب مستحب اين است كه سه مرتبه اتيان نمايد، يعنى انضمام دو تسبيح را به يكى واجب مستحب است تا ختم به سه مرتبه، و همچنين انضمام چهار به واجب، و انضمام شش مرتبه به يك مرتبه واجب.

مجملا مراد اين است در ذكر ركوع ختم به سه مرتبه يا پنج مرتبه يا هفت مرتبه أفضل است، مشخص است با اشتراك اين سه تحديد در أصل فضيلت متفاوت خواهند بود در شرافت و كمال، پس ختم به سبع أفضل از همه است، بعد از آن ختم به پنج، بعد از آن ختم به سه، و اين أدون از دو تحديد فوق است.

مناسب اين است كه تنبيه شود در اين مقام به دو مطلب:

اول: آن است كه بيان شود كه ختم ذكر ركوع را هفت مرتبه آيا اين منتهاى مرتبه فضيلت است كه زياده بر اين فضيلت ندارد؟ بلكه رجحان نيز ندارد يا چنين نيست بلكه فضيلت دارد، اگر چه توهم مى‏شود از بسيارى از كلمات فقهاء قدس اللّه تعالى أرواحهم احتمال اول، لكن ظاهر اين است كه چنين نيست بلكه علاوه بر هفت جايز، بلكه راجح و أفضل است، و مستند اين مطلب نصوص داله بر رجحان تطويل در ركوع و سجود به قدر استطاعت است.

به علاوه حديث موثق حاكى فعل جناب كاشف الاسرار و الدقايق جناب امام جعفر صادق (عليه السلام) كه آن جناب در نماز جماعت اتيان به ذكر ركوع فرموده‏اند سى و سه يا چهار مرتبه.

به علاوه حديث معتبر أبان بن تغلب كه فرموده: داخل شدم به خدمت جناب امام جعفر صادق (عليه السلام) در حالتى كه آن حضرت مشغول نماز بود، پس شمردم ذكر