تحفة الابرار الملتقط من آثار الائمة الاطهار علیهم السلام جلد 2

‌صفحه‌ى 206

معقول است كه كسى بگويد مخير است ما بين تقديم واجب و تأخير و توسيط آن.

و اما با اعتراف بر اين كه واجب مرتبه اولى است، پس اين غير معقول است نظر به آنچه بيان شد، معنى آن كه واجب مرتبه اولى است اين است كه بر مكلف واجب است اتيان به واجب، در مرتبه اولى نموده باشد، پس تأخير جائز نخواهد بود، پس عمده در اين مقام اين است كه بيان اين مطلب شده باشد كه آيا مكلف مخير است در صورت تعدد ذكر هر يك را كه خواهد واجب قرار دهد، و به عبارت اخرى مخير است ما بين تقديم مستحب و تأخير واجب و عكس آن يا آن كه چنين نيست بلكه واجب است اول اتيان به واجب نموده، بعد از آن اگر خواهد اتيان به مستحب نمايد، و اگر خواهد ترك نمايد.

و غايت آنچه ممكن است كه استناد كرده شود به آن در اثبات اول حديث معتبر هشام بن سالم است، قال: سألت أبا عبد اللّه (عليه السلام) عن التسبيح في الركوع و السجود، فقال: تقول في الركوع سبحان ربي العظيم، و في السجود سبحان ربي الاعلى، الفريضة من ذلك تسبيحة و السنة ثلاث و الفضل في سبع.

و صحيحة علي بن يقطين عن أبي الحسن الاولى (عليه السلام) قال: سألته عن الركوع و السجود كم يجزئ فيه من التسبيح، فقال: ثلاثة و يجزيك واحدة اذا أمكنت جبهتك من الارض.

لكن انصاف اين است دلالت اين دو حديث بر اين مطلب تمام نيست، اما ثانى پس ظاهر است، نظر به اين كه ظاهر اين است كه مراد از ثلاثه كه در اول فرموده‏اند سه تسبيحه صغرى است كه عبارت از سبحان اللّه سبحان اللّه سبحان اللّه بوده باشد، دليل بر اين كلام راوى است كه سؤال از آنچه مجزى است از