تحفة الابرار الملتقط من آثار الائمة الاطهار علیهم السلام جلد 2

‌صفحه‌ى 226

مساجد، چنانچه مقتضاى طبيعت اين است كه چيزى ثقيلى كه واقع شود بر محلى حامل ثقل آن جميع اجزاى آن محل مى‏شود، پس هرگاه به سبب معاوقه نفس القاى ثقل را به يك طرف بيندازد مجزى نخواهد بود، لكن تسويه ما بين مساجد لازم نيست، پس هرگاه اعتماد نسبت به بعضى اعضاء زياده‏تر شود نسبت به ديگرى باكى نيست بلكه نسبت به محل جبهه راجح است، چنانچه بيان خواهد شد انشاء اللّه تعالى.

دوم: از شش چيزى كه واجب است در حال سجود نماز مراعات آن شود آن است كه وضع جبهه نمايد به چيزى كه سجده بر آن صحيح بوده باشد، و تحقيق ما يصح السجود عليه به تفصيل تمام در فصل ششم از فصولى كه در بيان مقدمات نماز بود مذكور شد، كسى كه خواهد مطلع به حقيقت حال شود بايد رجوع نمايد به آن مبحث. مراد در اين مقام آن است واجب است در حال سجود پيشانى را بگذارد به چيزى كه سجده بر آن صحيح بوده باشد.

مخفى نماند از آنچه در سابق مذكور شد معلوم شد كه وضع همه پيشانى لازم نيست، بلكه بنابر مختار و مشهور ما بين اقوال آنچه لازم هست وضع جزئى از أجزاى پيشانى است بر آن. مجملا مشخص شد چهار قول در مسأله، قدر لازم نزد صاحب هر قول همان است كه قائل به آن شده است.

مخفى نماند تخصيص وجوب به جبهه به جهت انتفاى آن است نسبت به أعضاى سته باقيه، پس رعايت ما يصح السجود عليه در محل كفين و ركبتين و ابهامى الرجلين لازم نيست، و اين محل وفاق است. كلامى كه هست در استحباب آن است نسبت به كفين، استحباب آن مسلم است، پس مستحب اين است كه وضع يدين نمايد به ما يصح عليه السجود.

و اما نسبت به ركبتين و ابهامى الرجلين، پس مقتضاى كلام مرحوم شيخ‏