ترجمه کتاب الفکوک فی أسرار مستنتدات حکم الفصوص نسخه متنی

13/ 15 پس با يارى و توفيق و كمك او گويم: و اما سر ختم بودن حضرت عيسى (عليه السلام) از دو جهت ثابت است: يكى از آن جهت كه بيان الهى بدان اشاره دارد كه فرمود: إِنَّ مَثَلَ عِيسى‏ عِنْدَ الله كَمَثَلِ آدَمَ [آل عمران/ 59: حكايت عيسى نزد خدا چون حكايت آدم است‏]. پس حضرت آدم (عليه السلام) اولين مظهر به صورت جمعيت حقيقت انسانى الهى است كه بدان [صورت‏]، حق تعالى مراتب ايجاد را پايان بخشيده است، و حضرت عيسى (عليه السلام) به صفت روح اين جمعيت ظاهر شد، نه صورتش براى اينكه صورت آن حضرت عرضى بود و مرتبه آن [صورت جمعيت حقيقت انسانى الهى‏] مثالى بنا بر اين، مماثلت و همانندى حضرت عيسى با حضرت آدم (عليهما السلام) از جهت جمعيت و ختم بودن، ثابت است لذا خداوند سبحان در دنباله آيه بيان داشت: خَلَقَهُ من تُرابٍ [او را از خاك ساخت‏] تا دانسته شود كه مماثلت و همانندى بين حضرت عيسى و حضرت آدم از جهت ماده و خلقت نبود بلكه از جهات ديگرى مانند شأن جمعيت و ختم بودن و غير اينها- كه آگاهيت دادم- بوده است.

14/ 15 و چون روحيت حضرت عيسى كلى است و نسبت به صورت كون و وجود، حكمش عام و شامل است و خداوند نيز از راه تشريف و بزرگداشت، نه از جهت تبعيض، آن را به خودش نسبت داده است- با اينكه مشخص است روح نسبت به صورت در تعين و ظهور، مرتبه آخر بودن را دارد-، لذا تعين أرواح جزئى و تعلقشان براى تدبير به بدن كه مستلزم استكمال است، بستگى به صورت مزاجى دارد كه مرتبه اول بودن را دارد. [و چون روحيت حضرت عيسى كلى است و ...] دانسته مى‏شود كه ختم مرتبه ايجاد انسانى كه بدان حقيقت انسانيت جامع الهى آشكار و ظاهر شده است، به واسطه دميدن روحى [: و نفخت فيه من روحى‏] كمال مى‏يابد يعنى نسبت به افراد صورتهاى مردم جزئى است و نسبت به مطلق صورت وجود كه گاه گاه به ظاهر حق، و گاه گاهى به تفصيل صورت انسانى حقيقى تعبير از آن مى‏شود، كلى است. و هر كس در