جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید جلد 2

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید - جلد 2

محمود مهدوی دامغانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

برخى از آنان [خوارج‏] به برخى ديگر پيوستند و همگان در آن شب نزد صالح جمع شدند. فروة بن لقيط مى‏گويد: من هم در آن شب با آنان نزد صالح بودم و رأى و نظرم اين بود كه همگان را بايد از دم تيغ گذراند و اين به سبب كثرت مكر و فسادى بود كه در زمين مى‏ديدم، برخاستم و به صالح گفتم: اى امير المومنين عقيده‏ات درباره چگونگى رفتار ما با اين ستمگران چيست آيا پيش از آنكه آنان را به حق فرا خوانيم ايشان را بكشيم يا قبل از جنگ و كشتار آنان را به حق فرا خوانيم و در اين باره پيش از آنكه تو عقيده خود را بگويى من عقيده خود را اظهار مى‏دارم: ما بر قومى كه طغيان كرده و اوامر خدا را رها كرده‏اند يا به ترك آن راضى هستند خروج كرده‏ايم و چنين معتقدم كه در ايشان شمشير نهيم.

گفت: نه كه آنان را نخست به حق فرا مى‏خوانيم و به جان خودم سوگند كه هيچ كس جز كسى كه با تو هم عقيده باشد پاسخت نمى‏دهد و هر كس كه براى تو ارزشى قائل نباشد با تو جنگ خواهد كرد، ولى دعوت كردن ايشان به حق براى اتمام حجت و رفع بهانه بهتر است. من گفتم: عقيده‏ات درباره كسانى كه با آنان جنگ كنيم و بر ايشان پيروز شويم چيست درباره خونها و اموال ايشان چه مى‏گويى گفت: اگر بكشيم و غنيمت گيريم، از آن ماست و اگر گذشت كنيم و ببخشيم باز هم در اختيار ماست.

صالح در آن شب به ياران خود گفت: اى بندگان خدا از خدا بترسيد و براى جنگ و كشتار هيچيك از مردم شتاب مكنيد، مگر اينكه قومى آهنگ شما كنند و لشكر به مقابله شما آورند، كه شما به خاطر خدا خشم آورده‏ايد و خروج كرده‏ايد، زيرا حرمتهاى خداوند دريده شده و در زمين از فرمان او سركشى شده است و خونهاى ناحق ريخته شده و اموال تاراج شده است. بنابر اين نبايد كارى را بر مردم عيب بگيريد كه خود آن را انجام دهيد و هر كارى را كه شما انجام دهيد مسؤل آن خواهيد بود و از شما درباره آن مى‏پرسند. بيشتر شما پيادگانيد و اينك اسبهاى محمد بن مروان در اين روستا است. از آن آغاز كنيد. پيادگان خود را بر اين اسبها سوار كنيد و به آن وسيله بر دشمن خود نيرو گيريد.

آنان چنين كردند و مردم منطقه «دارا» از بيم آنان پناه گرفتند. خبر ايشان به محمد بن مروان- كه در آن هنگام امير جزيره بود- رسيد. او كار ايشان را سبك و بى‏اهميت شمرد و عدى بن عميرة را همراه پانصد تن به مقابله‏

/ 435