جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید جلد 2

مروان بن ابى حفصة، در هجو بنى طالب و نكوهش شيعه شعر مى‏سروده است و همو مى‏گويد: «چه بسيار مردم رافضى كه مى‏گويند در شعب رضوى امامى است، چه امام درمانده‏اى...» ابو عباده بحترى او را هجو گفته و چنين سروده است: «چون علو و بزرگى قريش سنجيده شود، تو نه از زمره آن كاروانى و نه از زمره كوچ‏كنندگان براى جنگ... به چه سبب با كوشش على را هجو مى‏گويى آن هم با دروغ و بهتان...» ابو العيناء روزى شنيد كه على بن جهم به امير المؤمنين على (عليه السلام) طعنه مى‏زند.

گفت: من مى‏دانم به چه سبب به على (عليه السلام) طعنه مى‏زنى. گفت: آيا مقصودت داستان فروختن او خويشاوندان مرا به مصقلة بن هبيره است گفت: نه، كه تو فرومايه‏تر از اين هستى و على (عليه السلام)، هم لواط كننده و هم مفعول را كشت و تو از آن دو نيز فروتر هستى.

از جمله اشعار على بن جهم هنگامى كه متوكل او را به زندان انداخته بود اين ابيات است: «آيا نمى‏بينى اينان كه امروز نكوهش و عتاب بر من را اظهار مى‏دارند، ديروز