تفسیر هدایت جلد 7

حالتى است ميان مرگ و حيات و هم چنان به عذاب الهى معذب است.

در حديث آمده است كه اهل آتش نزد مالك جهنم مى‏آيند و مدت هفتاد سال در برابر او عجز و لابه مى‏كنند تا اندكى از عذابشان بكاهد و مالك به جزع و زارى آنها گوش نمى‏دهد. پس مى‏گويند كه ما زندگى نمى‏خواهيم و مالك باز هم پاسخ نمى‏دهد. سپس ندا مى‏آيد كه شما در اينجا خواهيد ماند و رهايى از آن نداريد. آنان مأيوس مى‏شوند و از مالك مى‏خواهند كه اجازه دهد به سبب غفلتى كه كرده‏اند گريه كنند. اجازه صادر مى‏شود و آنها مدت هزار سال به حال خود مى‏گريند.

[75] حال مؤمنان درست بر عكس اين است.

وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ و آنان كه با ايمان نزد او آيند و كارهاى شايسته كنند.»

يعنى تا زمان مرگ هم چنان اعمال شايسته مى‏كرده‏اند، پاداشى جز بهشت ندارند.

فَأُولئِكَ لَهُمُ الدَّرَجاتُ الْعُلى‏ صاحب درجاتى بلند باشند.»

هر عمل صالح در اين جهان سبب فرا رفتن درجتى است در آن جهان. و در حديث آمده است فاصله ميان درجه‏اى و درجه ديگر به قدر فاصله آسمان تا زمين است.

[76] جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها بهشتهاى جاويدان كه در آن نهرها روان است و همواره در آنجا باشند.»

خلود و جاويدانى عالى‏ترين موهبت انسان است.

وَ ذلِكَ جَزاءُ مَنْ تَزَكَّى و اين است پاداش پاكان.»

بزرگترين و دشوارترين مسئوليت بشر در اين دنيا اين است كه خويشتن را تزكيه كند و آثار شرك را از خود دور سازد. و اين آثار عبارتند از بخل و تنبلى و انزجار و ترس از غير خدا. و كسى كه در اين دنيا خود را پاكيزه نسازد به نسبت رذايل و انحرافاتش در جهنم خواهد ماند. زيرا فقط پاك‏شدگان به بهشت مى‏روند.