اخلاق اقتصادی و سیاسی نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

اخلاق اقتصادی و سیاسی - نسخه متنی

علی‌اصغر الهامی ‌نیا، نعمت‌ا... یوسفیان، تقی حسینی؛ تهیه‌کننده: پژوهشکده تحقیقات اسلامی نمایندگی ولی فقیه در سپاه

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

ج ـ خدمت

ديگر از راههاى بهره بردارى از ثروت ، بكارگيرى آن درجهت خدمت در مسير اطاعت خدا، كمك به دين خداو
دولت اسلامى ، باقيات صالحات و كمك به محرومان و بينوايان جامعه مى باشد.

در مـسـير اطاعت و بندگى خداوند متعال ، يكى از نعمتهاى بزرگ محسوب مى شود و هر چه دراين راه مصرف
گردد، باقى بوده و سعادت دنيا و آخرت انسان را تاءمين خواهد كرد، امّا ثروتى كه در مسير اطاعت خدا به
كار نرود، رو به فنا و نابودى بوده و مايه رنج ومحنت انسان مى شود.

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:

( يـَقـُولُ ابـْنُ آدَمَ: مـالى مـالى ، هـَلْ لَكَ مـِنْ مـالِكَ إِلاّ مـا تـَصـَدَّقـْتَ
فـَاءَبـْقـَيـْتَ، اَوْ اءَكـَلْتـَ فَاءَفْنَيْتَ، اَوْ لَبِسْتَ فَاءَبْلَيْتَ) (124)

فـرزنـد آدم مـى گـويـد: مـال من ، مال من . آيا از مال تو جز آنچه صدقه دادى و باقى گذاشتى براى توست ؟

يا آنچه كه خوردى و فانى كردى ، يا آنچه كه پوشيدى و پوسيده كردى ؟!
(يـعـنـى آنـچـه نـمـى خـورى ونـمى پوشى و صدقه نمى دهى ، بلكه باقى مى گذارى براى ديـگـران ، مـال
تـو نـيست ، پس يا بايد از مال ، بهره گرفت ، يا بايد بهره رساند، آن هم در قالب انفاقات و خيرات ). على
عليه السلام فرمود:

(إِنَّ إِنـْفـاقَ هـذَا الْمـالِ فـى طـاعـَةِ اللّهِ اءَعـْظـَمُ نـِعـْمـَةٍ، وَإِنَّ
إِنـْفـاقـَهُ فـى مـَعـاصـيـةِ اءَعـْظـَمـُ مِحْنَةٍ) (125)

هـمـانـا صـرف كـردن ايـن مـال در طـاعـت و فـرمـانـبـردارى خـدا، بـزرگـترين نعمت و در معصيت و
نافرمانى بزرگترين محنت است .

، فـقـرا و مـحـرومـان را در ثـروت تـوانگران شريك قرار داده ، بگونه اى كه اگر حق آنان ادا گـردد،
ديـگـر فـقيرى در جامعه پيدا نخواهد شد. در اين زمينه ، علاوه بر آيات قرآنى ، احاديث زيـادى از
مـعـصـومـيـن عليهم السلام رسيده است كه به بعضى ازآنهااشاره مى كنيم : على عليه السلام فرمود:

(مَنْ اَوْسَعَ اللّهُ عَلَيْهِ نِعْمَةً وَجَبَ عَلَيْهِ اَنْ يُوَسِّعَ النّاسَ اِنْعاماً) (126)

لازم است بر هر كس كه خدا نعمتى را بر او وسعت داده ، مردم را به انعامى وسعت دهد.

امام صادق عليه السلام فرمود:

... وَيـَحـِقُّ عـَلَى الْمـُسْلِمينَ اَلاِْجْتِهادُ فِى التَّواصُلِ، وَالتَّعاوُنُ عَلَى
التَّعاطُفِ، وَالْمُواساةُ لاَِهْلِ الْحـاجـَةِ وَتـَعاطُفُ بَعْضِهِمْ عَلى بَعْضٍ، حَتّى
تَكُونُوا كَما اَمَرَكُمُ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ رُحَماءُ بَيْنَكُمْ ...) (127)

حـق اسـت كـه مـسـلمـانـان ، در رسـيـدگـى بـه يكديگر، تعاون برمهربانى ، مواسات نسبت به
نـيـازمـنـدان ومـحبت به يكديگر تلاش كنند. تا آن گونه كه خداى بزرگ فرمانتان داده در ميان همديگر
مهربان باشيد.

در جاى ديگر فرمود:

( مـِنْ اءَحـَبِّ الاَْعـْمـالِ إِلَى اللّهِ إِشـْبـاعُ جـُوْعـَةِ الْمـُؤْمـِنِ اَوْ
تـَنـْفـيـسُ كـُرْبـَتـِهِ اَوْ قـَضـاءُ دَيْنِهِ) (128)

سـيـر كـردن گـرسـنـگـى مـؤ من يا زدودن غم او يا اداى قرض او از محبوبترين كارها در پيشگاه خداوند
است .

از مـطـالعـه در ايـن گـونـه سـفارشها بخوبى روشن مى شود كه يكى از راههاى صحيح بهره بردارى از ثروت
، پر كردن خلا فقر ومحروميت جامعه اسلامى است .

بـه كـار گـيـرنـد، تـا پـايـه هـاى ديـن و دولت اسـلامـى در جـامـعـه ، اسـتـوار گـردد و در مقابل
تهاجم فرهنگى دشمنان اسلام ، همچون دژى محكم ، ايستادگى كرده و دين وايمان مردم را از دسـتـبرد
بيگانگان حفظ كند. مصرف مال درموارد بالااز نمونه هاى روشن انفاق در راه خداست كه قرآن مى فرمايد:

( وَاَنْفِقُوا فى سَبيلِ اللّهِ ...) (129)

در راه خدا انفاق كنيد.

جهت امور خيريه و عام المنفعه مانند ساختن مدرسه ، كتابخانه ، راه ، بيمارستان ، دانشگاه ، حمام
وغـيـره ، يـكـى از مصداقهاى بارز باقيات الصالحات است كه همواره باقى بوده و خيرش به ديگران مى رسد
و صاحب آن كار نيز بعد از وفاتش از آن بهره مند خواهد گشت . قرآن كريم مى فرمايد:

(اَلْمـالُ وَ الْبـَنـُونَ زينَةُالْحَيوةِ الْدُّنْيا وَ الْباقِياتُ الْصالِحاتُ خَيْرٌ
عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ اَمَلاً) (131)

مـال و فـرزنـدان ، زيـنـت زندگى دنيااست و باقيات صالحات نزد پروردگارت بسى بهتر و عاقبت آن
نيكوتراست .

پيامبراكرم صلى الله عليه وآله نيز فرمود:

ابٍ يـُكـْتـَبُ لِلْعـَبـْدِ ثـَوابُها بَعْدَ وَفاتِهِ: رَجُلٌ غَرَسَ نَخْلاً، اءَوْحَفَرَ
بِئْراً،اءَوْ اَجْرى نَهْراً، اَوْ بـَنـى مـَسـْجـِداً، اءَوْ كـَتـَبَ مـُصـْحـَفاً، اَوْ
وَرَّثَ عِلْماً، اَوْ خَلَفَ وَلَداً صالِحاً يَسْتَغْفِرُ لَهُ بَعْدَ وَفاتِهِ) (132)

كـه ثـوابـش بـعـد ازمـرگ براى بنده نوشته مى شود: مردى كه درخت خرمايى بكارد، يا چاهى بـكـند،
يارودى جارى كند يا مسجدى بنا كند، يا كتابى بنويسد، ياعلمى رابه ارث بگذارد، يا فـرزنـد صالحى از
او باقى بماند كه بعد از مرگش (در پيشگاه خدا ) برايش طلب استغفار و آمرزش كند.

/ 78