اخلاق اقتصادی و سیاسی نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

اخلاق اقتصادی و سیاسی - نسخه متنی

علی‌اصغر الهامی ‌نیا، نعمت‌ا... یوسفیان، تقی حسینی؛ تهیه‌کننده: پژوهشکده تحقیقات اسلامی نمایندگی ولی فقیه در سپاه

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

الف ـ پرهيز از حرص وآز

كسى كه خواهان به دست آوردن ملكه قناعت است ، بايد از حرص و آز فرار كند، زيرا اين دو با قناعت در
تضادّند و با وجود آنها قناعت يافت نمى شود.

حضرت على عليه السّلام فرمود:

(لَنْ تُوجَدَ الْقَناعَةُ حَتّى يُفْقَدَ الْحِرْصُ) (172)

تا حرص ، نابود نشود، قناعت پديد نمى آيد.

امام باقر عليه السلام فرمود:

(اَنْزِلْ ساحَةَ الْقَناعَةِ بِاتِّقاءِ الْحِرْصِ وَ ادْفَعْ عَظيمَ الْحِرْصِ بِايثارِ
الْقَناعَةِ) (173)

بـا پـرهـيـز از حـرص و طـمـع درمـيـدان قـنـاعـت فـرود آى و خـطر حرص را با مقدّم داشتن قناعت ،
برطرف كن .

ب ـ عفيف بودن

عفاف يكى ديگر از زمينه هاى قناعت است .

نـان كـه خـود را بـه صـفـت عـفـاف آراسـتـه انـد، در مـقـام عـمـل مـى تـوانند، قانع باشند وچشم
طمع به اموال ديگران ندوزند. يعنى هرچه عفاف در انسان بيشتر و قويتر باشد، روحيه قناعت وبى نيازى
قويتر خواهد شد.برعكس ، نبودن عفاف در امور مالى ومادى ، سبب نيازمندى وحرص وآز مى گردد.

حضرت على عليه السلام مى فرمايد:

(عَلى قَدْرِ الْعِفَّةِ تَكُونُ الْقَناعَةُ) (174)

قناعت به اندازه عفت است .

شـايـد بـتـوان گـفـت كـه قـنـاعـت و عـفـّت در يـكـديـگـر تـاءثـيـر متقابل دارند. چنانكه آن حضرت
مى فرمايد :

(كُلُّ قانِعٍ عَفيفٌ) (175)

هر قناعت كننده اى عفيف است .

ج ـ توكّل و رضا

يكى ديگر از زمينه هاى قناعت ، توكّل و رضا ست .

اگـر مـؤ مـن بـه مـقـام رفـيـع تـوكـّل و رضـا دسـت يـابـد، يـعـنـى در امـور زنـدگـى بـر خـدا
توكّل كند و برآنچه به دست آورده ، خشنود باشد، در واقع به قناعت دست يافته و ملكه قناعت را در خويش
تقويت كرده است او در مكتب اسلام آموخته است كه :

(ما مِنْ دابَّةٍ فِى الاَْرْضِ اِلاّ عَلَى اللّهِ رِزْقُها) (176)

هيچ جنبنده اى در زمين نيست مگر اينكه روزى اش بر عهده خداست .

وبه گفته پيامبراكرم صلّى اللّه عليه وآله :

(مَنِ انْقَطَعَ اِلَى اللّهِ كَفاهُاللّهُ مَؤُنَتَهُ وَ رَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ) (177)

كسى كه از روى آوردن به خلق خدا صرف نظر كرده وبه خدا روى آورد، خدا مخارجش
را تاءمين مى كند و از مرّ بى حساب روزى اش را مى رساند.

چنين كسى ، ديگر نيازى ندارد كه دغدغه آينده خود و فرزندانش را داشته باشد و خود را به آب وآتـش
بـزنـد و حـرام وحـلال راانـبـاشته كند كه مبادا دچار تنگدستى گردد. از اين رو،مى بينيم اميرمؤ منان
عليه السلام رضا و خشنودى را اساس قناعت دانسته ، فرموده است :

(رَاءْسُ الْقَناعَةِ الرِّضا) (178)

خشنودى از پروردگار، اصل قناعت است .

/ 78