تكاثر ثروت - اخلاق اقتصادی و سیاسی نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

اخلاق اقتصادی و سیاسی - نسخه متنی

علی‌اصغر الهامی ‌نیا، نعمت‌ا... یوسفیان، تقی حسینی؛ تهیه‌کننده: پژوهشکده تحقیقات اسلامی نمایندگی ولی فقیه در سپاه

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

د ـ پريشانى خاطر

انـسان فقيرى كه از نظر مادّى تاءمين نيست ، خاطرش پريشان است ، ونمى تواند با آسودگى خاطر، مطالعه ،
تفكّر و عبادت كند. امام سجّاد عليه السّلام مى فرمايد:

( اَللّهـُمَّ صـَلِّ عـَلى مـُحـَمَّدٍ وَآلِهِ وَهَبْ لِىَ الْعافِيَةَ مِنْ دَيْنٍ تُخْلِقُ
بِهِ وَجْهى وَيُحارُ فيهِ ذِهْنى وَ يَتَشَعَّبُ لَهُ فِكْرى وَيَطُولُ بِصُمارَسَتِهِ شُغْلى
) (215)

پـروردگـارا! بـر مـحـمـّد و آلش درود فرست و مرا از رنج و غم وام ، عافيت بخش ، زيرا بدهى چـهـره ام
را پـيـر و ذهـنـم را پريشان وفكرم را متفرّق مى سازد و گرفتاريم باهمراهى بدهى ، طولانى مى شود.

امام صادق عليه السّلام از قول سلمان (ره ) مى فرمايد:

( ... اِنَّ النَّفـْسَ قـَدْ تـَلْتاثُ عَلى صاحِبِها اِذا لَمْ يَكُن لَها مِنَ الْعَيْشِ ما
تَعْتَمِدُ عَلَيْهِ، فَاِذا هِىَ اَحْرَزَتْ مَعيشَتَهَا اطْمَاءَنَّتْ...) (216)

همانا نفس ، صاحب خود را به اشتباه و خلط كردن مى افكند در صورتى كه ازمعاش زندگى ، آن مـقـدار
بـرخـوردار نـبـاشـد كـه بـر آن تـكـيـه كـنـد (يعنى در صورت نادارى نفس انسان را به اضطراب و
پريشانى خاطر مى كشاند) اما اگر نفس ، معاش زندگى خود را به دست آورد، آرامش مى يابد.

تكاثر ثروت

تـكـاثـر بـه مـعـنـاى افـزون شـدن ، فـراوان شـدن و بـه بـسـيـارى مال و ثروت فخر كردن است .(217)

همان گونه كه از تعريف راغب اصفهانى برداشت مـى شـود، تـكـاثـر اخـتـصـاص بـه ثـروت ندارد، (218) بلكه
عدّه اى بر اثر زيادى فرزند و قوم و خويش ، گرفتار اين صفت ناپسند مى شوند.

اسـلام ايـن صـفـت نـكـوهـيـده را بشدّت محكوم كرده است ، تاجايى كه در قرآن مجيد،يك سوره به بيان
اين صفت زشت و برحذر داشتن مردم از آن ، اختصاص يافته است .(219)

سـعـادت وتـكـامـل مـعـنـوى انـسـان مـورد بـهـره بـردارى قـرار گـيـرد از هـر نـظـر قـابـل
سـتـايش است ، ولى اگر ثروت به عنوان هدف ـ نه وسيله ـ مورد توجّه قرار گيرد، واز ارزشهاى معنوى و
انسانى بريده شود، موجب غرور، غفلت ، سركشى و ظلم ... خواهد شد كه دراين صورت ، نكوهيده و مذموم است .

حضرت على على السّلام فرمود:

( مَنْ اءَبْصَرَبِها بَصَّرَتْهُ، وَمَنْ اءَبْصَرَ اِلَيْه ا اءَعْمَتْهُ) (220)

كـسـى كـه از دنـيـا وسـيـله بينايى جويد، او را بينا سازد، و كسى كه دراو بنگرد و خيره شود،
نابينايش نمايد.

هـمـانـطـور كـه نـگـاه بـه آيـيـنـه بـراى ديـدن خـود آيـيـنـه انـسـان را از ديـدن چـهـره خـود
غـافـل مى كند و از ديدن زشتيها و زيباييهاى صورت خويش كور مى سازد، نگاه به دنيا بطور اسـتـقـلالى و
مـشـغـول شـدن بـه خود دنيا انسان را از معرفت خود، معرفت خدا و شناخت حقيقت جهان غافل و كور مى سازد.

/ 78