5- رفع اختلاف
هميشه انسان ها از اختلاف رنج مي برند و جوامع بشري در شعله مخالفت ها و محاربت ها مي سوزند و نيروهايعظيم و امکانات فراوان آن ها در اين راه بر باد مي رود. اگر اختلافات در بين انسان ها از بين برود،
نيرو و امکانات به جا به کار گرفته مي شود و در نتيجه، جهان به سوي ترقي و تکامل گام برمي دارد. از اين
رو، قرآن يکي از فوايد انبيا را رفع اختلاف معرفي کرده است: کان النّاس أُمة واحدة فبعث الله
النّبيين مبشّرين و منذرين و أنزل معهم الکتاب بالحقّ ليحکم بين النّاس فيما اختلفوا فيه؛ 1 مردم،
اُمتي يگانه بودند، پس [ اختلاف کردند و ] خدا پيامبران را نويد آور و بيم دهنده بر انگيخت و با آنان
کتاب خود را به حق فرو فرستاد تا ميان مردم در آنچه که با هم اختلاف داشتند داوري کند.اختلاف قبل از روشن شدن حق، زمينه شکوفايي علم را فراهم مي نمايد و صحيح ترين ميزان ارزيابي آرا و
انظار، همانا وحي الهي است؛ ولي اختلاف بعد از روشن شدن حق، زمينه هبوط و سقوط جامعه خواهد بود؛
البته وحي و نبوت براي آن نيز علاج و درمان ويژه اي ارائه مي کند.
6 ـ يادآوري فطريات و مستقلات عقليه
انسان، بسياري از حقايق موجود عالم هستي را که به بود و نبود برمي گردد و نيز بسياري از بايدها ونبايدها را با دليل عقلي درک مي کند؛ ولي هميشه وسوسه هايي در اين درک عقلي نهفته است. از اين رو، لطف
خدا ايجاب مي کند که پيامبراني را مبعوث کند تا ضمن دعوت انسان به سوي خدا، بر اداراکات عقلي او صحه
بگذارند و يافته هاي واقعي خرد انساني را با بيان خود که از وحي آسماني سرچشمه مي گيرد،
1. سوره بقره، آيه 213.