با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه - نسخه متنی

م‍ح‍م‍دج‍واد طب‍س‍ی‌؛ ت‍ه‍ی‍ه‌ک‍ن‍ن‍ده:‌ پ‍ژوه‍ش‍ک‍ده‌ ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات‌ اس‍لام‍ی‌ ن‍م‍ای‍ن‍دگ‍ی‌ ول‍ی‌ ف‍ق‍ی‍ه‌ در س‍پ‍اه‌؛ م‍ت‍رج‍م:‌ ع‍ب‍دال‍ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ی‍ن‍ش

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

هـانى بن عروه است ، ابن حصين گفت : خداى مرا بكشد اگر او را نكشم يا كه در اين راه كـشـتـه شـوم !
سـپـس بـا نيزه بر او حمله كرد و ضربتى بدو زد و او را كشت . (ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 291).
337 ـ الفتوح ، ج 5، ص 104 ـ 105.
338 ـ
339 ـ تـاريـخ الطـبـرى ، ج 3، ص 303؛ مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 1، ص 327 ـ 328.
340 ـ الفتوح ، ج 5، ص 105.
341 ـ اسماء: مقصود اسماء بن خارجه است .
342 ـ مقتل الحسين ، خوارزمى ، به نقل از الفتوح ابن اعثم كوفى ، روشن است كه اين قـصـيده در دوران خودش
از شعرهاى سياسى ممنوع بوده و سمتگران ، سراينده يا خواننده آن را كـيـفـر مـى داده انـد. تـا آنجا
كه درباره گوينده اش اختلاف است . دينورى آن را به عـبـدالرحـمـن بـن زبـيـر اسـدى نـسـبـت مـى دهـد
(الاخـبـار الطـوال ، ص 242)؛ ابـن اثير (در الكامل فى التاريخ ، ج 3، ص 274) و نيز طبرى در تـاريـخ خـويـش
(ج 3، ص 293) احـتـمـال داده انـد كـه شـعـر از فرزوق باشد. در منابع تاريخى اين ابيات نيز با تفاوتى
آشكار ذكر شده است .
343 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 292.
344 ـ ابـوالفـرج اصـفـهانى (مقاتل الطالبيين ، ص 66) از او به نام عبدالرحمن بن عـزيـز كـنـدى و
خـوارزمـى (مقاتل الحسين ، ج 1، ص 297) از وى با نام عبداللّه كندى ياد كرده است .
345 ـ مستدركات علم رجال الحديث ، ج 5، ص 189، شماره 9157.
346 ـ ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 286.
347 ـ مستدركات علم رجال الحديث ، ج 4، ص 342 شماره 7414.
348 ـ ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 286.
349 ـ ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 293.
350 ـ زيرا مختار، به حسب ظاهر، همراه عبداللّه بن حارث به يكى از روستاهاى دور از كوفه به نام خطوانيه
رفته بود (ر.ك : مقتل الحسين ، خوارزمى ، مقرّم ، ص 157 ـ 158).
351 ـ ر.ك : المعارف ، ابن قتيبه ، ص 253.
352 ـ ر.ك : مقتل الحسين ، مقرم ، ص 157 ـ 158.
353 ـ تـاريـخ الطـبـرى ، ج 3، ص 292: الارشـاد، 200. تاءمل در اين روايت به خوبى نشان مى دهد كه چگونه
كارگزاران ستمگران حقايق امور را بر رؤ سايشان مى پوشند و امور بزرگ را در چشم آنان كوچك جلوه مى
دهند. آنان اين كار را از طـريـق گـزارش هـاى دروغ و مـاءمـوران آمـوزش ديـده و وظـيـفه شناسى به
انجام مى رساندند كه نقش هاى دروغين خويش را به خوبى ايفا مى كردند.
354 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 293؛ الارشاد، ص 200.
355 ـ مناقب آل ابى طالب ، ج 4، ص 93.
356 ـ تاريخ يعقوبى ، ج 2، ص 155؛ و ر.ك : القعد الفريد، ج 5، ص 130؛ مثير الاحزان ، ص 40، انساب الاشراف ، ج 3،
ص 271.
357 ـ الارشاد، ص 202، قادسيه : جايى است ميان كوفه و عذيب (در استان ديوانيه ) خـفـّان : جـايى است بالاى
كوفه نزديك قادسيه ، قطقطانه : جايى است بالاى قادسيه در راه كـسى كه از كوفه قصد شام را دارد. واقصه :
منزلگاهى است در راه مكّه پس از قرعاد بـه سـوى مـكـّه ؛ و بـدان واقـصـة الحـزون گـفـتـه مـى شـود و
در منزل پايين تر
از زباله است . از آن روبدان واقصة الحزون گفته اند كه حزون (زمين هاى بلند) از هرسو آن را احاطه كرده
است .
358 ـ الارشاد، ص 204.
359 ـ الاخبار الطوال ، ص 243.
360 ـ انساب الاشراف ، ج 3، ص 377 ـ 378، در آنجا آمده است : ((حصين بن تميم )). لعلع : كوهى است بالاى كوفه و

/ 715