با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه - نسخه متنی

م‍ح‍م‍دج‍واد طب‍س‍ی‌؛ ت‍ه‍ی‍ه‌ک‍ن‍ن‍ده:‌ پ‍ژوه‍ش‍ک‍ده‌ ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات‌ اس‍لام‍ی‌ ن‍م‍ای‍ن‍دگ‍ی‌ ول‍ی‌ ف‍ق‍ی‍ه‌ در س‍پ‍اه‌؛ م‍ت‍رج‍م:‌ ع‍ب‍دال‍ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ی‍ن‍ش

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

آنان را دوست مى داشت ولى در حدى نبود كه در راه آنان جانفشانى كند و به شهادت برسد؟!
369 ـ مشهور است كه فرزدق دوستدار اهل بيت بود و درباره آنان اعتقاد نيكو داشت . از ايـن رو قـبـول چنين
اسائه ادبى از او در گفت وگوى با امام دشوار است . بعيد است كه او گـفـتـه بـاشد: از خدا بترس و بازگرد
يا آن كه از امام روى برگرداند و بدون درود و خداحافظى آن حضرت را ترك بگويد.
370 ـ همان .
371 ـ تذكرة الخواص ، ص 217 ـ 218.
372 ـ خطب الامام الحسين (ع ) على طريق الشهاده ، ج 1، ص 132. مؤ لف كتاب ، لبيب بـيـضـون ، قـصـيـده اى را
از خـطـيـب ، سـيـد عـلى بـن حـسـيـن هـاشـمـى نقل كرده است كه در آن به ذكر منازل ميان مكّه تا
كربلا مى پردازد و آغاز آن چنين است :
حسين همراه خاندان پاكش مكّه را به سوى عراق ترك گفت
در مـسـير راه از منزلگاه هايى گذشت كه سنگريزه هاشان بر ستارگان آسمان فخر مى فروشند
منزل نخست بستان ابن عامر بود و پس از آن با شتاب به تنعيم رفت .
373 ـ ر.ك : مـعـجم البلدان ، ج 2، ص 94؛ نيز خطب الامام الحسين على طريق الشهادة ، ج 1، ص 132.
374 ـ انساب الاشراف ، ج 3، ص 375 ـ 376. در پايان خبر گويد: گويند جز سه تـن از آنـهـا بـه كـربـلا نرسيدند؛
و امام (ع ) به هر نفر ده دينا و يك شتر اضافه داد و باز گرداند.)) (ر.ك : اللهوف ، ص 30).
375 ـ الارشاد، ص 202 و ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 296.
376 ـ ر.ك : شـرح نـهـج البـلاغه ، ابن ابى الحديد، ج 18، ص 327؛ و جلد دوم اين پژوهش .
377 ـ رجال بحرالعلوم ، ج 4، ص 47.
378 ـ حياة الامام الحسين بن على (ع )، ج 3، ص 59.
379 ـ اللهوف ، ص 30.
380 ـ مـقـتـل الحـسـيـن (ع )، مـقـرم ، ص 295؛ و ر.ك : الاخـبـار الطوال ، ص 258.
381 ـ تاريخ نوشته است كه امام (ع ) پس از خوددارى از بيعت با يزيد، سه بار با عبداللّه عمر ديدار كرد.
ديدار نخست در اءبواء ميان مدينه و مكّه بود كه ميان ابن عمرو ابن عـبـاس (يـا ابـن عـيـّاش ) از
سـويـى و ابن زبير و امام (ع ) از سوى ديگر روى داد. (ر.ك : تاريخ ابن عساكر، ترجمة الامام الحسين ،
تحقيق محمودى ، ص 200، شماره 254). در جزء اول اين پژوهش گفتيم كه اين ديدار صورت نگرفت ، زيرا امام و ابن
زبير در راه مدينه ـ مـكـّه يـكـديـگر را نديدند. ديدار دوم در مكّه و ديدار سوم پس از خروج امام (ع )
از مكّه بود؛ همين ديدار است كه ما اينك درباره اش بحث مى كنيم .
382 ـ امالى صدوق ، ص 131، مجلس 30، حديث شماره 1.
383 ـ ر.ك : اسعاف الراغبين در حاشيه نورالابصار،ص 205.
384 ـ ر.ك : انـسـاب الاشـراف ، ج 2، ص 275؛ تاريخ ابن عساكر، ص 281، شماره 247.
385 ـ تاريخ ابن عساكر، ترجمه الامام الحسين (ع )، ص 280 ـ 282، شماره 247.
386 ـ ابصارالعين ، ص 28.
387 ـ اءمالى صدوق ، ص 129، مجلس سى ام ، شماره 1.
388 ـ تـاريـخ ابـن عـسـاكر (ترجمة الامام الحسين ، تحقيق محمودى )، ص 294، شماره 256.
389 ـ الفتوح ، ج 5، ص 41.
390 ـ معجم البلدان ، ج 3، ص 412.
391 ـ انساب الاشراف ، ج 3، ص 376.
392 ـ الاخبار الطوال ، ص 245.
393 ـ الكامل فى التاريخ ، ج 3، ص 402.
394 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 296.
395 ـ تجارب الامم ، ج 2، ص 56 ـ 57.
396 ـ كشف الغمه ، ج 2، ص 32.

/ 715