با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه - نسخه متنی

م‍ح‍م‍دج‍واد طب‍س‍ی‌؛ ت‍ه‍ی‍ه‌ک‍ن‍ن‍ده:‌ پ‍ژوه‍ش‍ک‍ده‌ ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات‌ اس‍لام‍ی‌ ن‍م‍ای‍ن‍دگ‍ی‌ ول‍ی‌ ف‍ق‍ی‍ه‌ در س‍پ‍اه‌؛ م‍ت‍رج‍م:‌ ع‍ب‍دال‍ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ی‍ن‍ش

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

دژى و مسجدى متعلق به بنى غاضره ، از بنى اسـد، وجـود دارد. گـفـتـنـد: زبـاله ناميده شد، زيرا آب در
آن نگهدارى و از آن برداشت مى شود. (معجم البلدان ، ج 3، ص 129).
488 ـ الاخبار الطوال ، ص 247 ـ 248.
489 ـ اللهوف ، ص 32.
490 ـ تاريخ طبرى ، ج 3، ص 290.
491 ـ تـاريـخ الطـبـرى ، ج 3، ص 290؛ و ر.ك : الارشـاد، ص 198؛ مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 1، ص 305.
492 ـ تـفـصـيـل داشـتـان قـتـل عـبـداللّه بـن يـقـطـر در فصل گذشته و نيز در همين گذشت .
493 ـ شايد مقصود راوى شهر مكّه است . زيرا به طور مسلم كسانى در آن شهر به امام پيوستند و همراه او
بودند تا آن كه در كربلا در ركابش به شهادت رسيدند.
494 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 303؛ و ر.ك : الارشاد، ص 205.
495 ـ مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 1، ص 328.
496 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 290.
497 ـ قـرآن كـريـم دربـاره آنـان فـرمـوده اسـت : چـه بسا پيامبرانى كه خدا دوستان بسيار همراه آنان
به جنگ رفتند و در راه خدا هرچه به آنان رسيد سستى نكردند و ناتوان نـشـدنـد و سـر فـرود نـيـاوردنـد
و خـدا شـكـيـبـايـان را تـوسـت دارد (آل عمران ، (3)، 146).
498 ـ عقبه ، منزلگاهى است در راه مكّه ، پس از واقصه و پيش از ((قاع )) براى كسى كـه بـه مـكـّه مـى رود،
و آن آى اسـت مـتـعـلق بـه بـنـى عـكـرمـة بـن وائل (معجم البلدان ، ج 4، ص 134).
499 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 303.
500 ـ ر.ك : الارشاد، ص 205.
501 ـ بـه نـظـر مـى رسـد كـه بطن عقيق به اشتباه از سوى نسّاخ به جاى بطن عقبه نوشته شده است . وگرنه ـ
طبق سياق پى گيرى حركت امام به وسيله دينورى ـ بايد پس از مـنـطقه زباله به سوى مكّه بازگشته باشد.
زيرا وادى عقيق به مكّه نزديك تر است و در آنـجـا سه جايگاه است : ذات عرق ، غمره مسلخ . ذات عرق چهار
ميلى منزلگاهى است كه ـ طبق بررسى ما از مهم ترين منزلگاه هاى راه ـ امام (ع ) بدان رسيد و از مكّه دو
مرحله (حدود 92 كم ) فاصله دارد.
502 ـ آبـى اسـت مـيـان قـادسـيـه و مـغـيـثـه كـه تـا قـادسـيـه چـهـار مـيـل فـاصـله دارد. گـفـته
اند: دشتى است متعلق به بنى تميم ، و از منزلگاه هاى حاجيان كوفه است . (ر.ك : معجم البلدان ، ج 4، ص 92).
503 ـ الاخبار الطوال ، ص 248.
504 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 295.
505 ـ همان ، ص 294.
506 ـ الفتوح ، ج 5، ص 24.
507 ـ اللهوف ، ص 26.
508 ـ كامل الزيارات ، ص 75، باب 23، حديث شماره 14.
509 ـ مـيـان واقـصـه و قـرعـاء در هـشـت ميلى احساى بنى وهب ، از شراف تا واقصه دو ميل (حدود چهار
كيلومتر) است . در آنجا بركه اى است به نام لوزه . در شراف سه حلقه چاه بـزرگ اسـت كـه طول ريسمان آن
كمتر از بيست قد است و آبى بسيار گوارا دارد. در آنجا چـاه هـاى بسيارى است كه آب پاكيزه دارد و آب
باران در آن جمع مى شود. (معجم البلدان ، ج 3، ص 331).
510 ـ الارشاد، ص 206؛ و ر.ك : تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 304.
511 ـ شـيـخ مـفـيـد ايـن مـطـلب را در ثـعـلبـيه و زباله نيز نوشته است (الارشاد، ص 205)؛ نيز ر.ك :
تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 303.
512 ـ كوهى است واقع در ميان شراف و منزل بيضه كه نعمان بن منذر، پادشاه حيره ، در آن به شكار مى پرداخت
(ر.ك : ابصارالعين ، ص 44).
513 ـ تاريخ الطبرى ، ج 3، ص 307؛ الارشاد، ص 206؛ و ر.ك : انساب الاشراف ، ج 3، ص 380 ـ 381؛ الفتوح ، ج 5، ص 134 ـ 139

/ 715