با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

با کاروان حسینی از مدینه تا مدینه - نسخه متنی

م‍ح‍م‍دج‍واد طب‍س‍ی‌؛ ت‍ه‍ی‍ه‌ک‍ن‍ن‍ده:‌ پ‍ژوه‍ش‍ک‍ده‌ ت‍ح‍ق‍ی‍ق‍ات‌ اس‍لام‍ی‌ ن‍م‍ای‍ن‍دگ‍ی‌ ول‍ی‌ ف‍ق‍ی‍ه‌ در س‍پ‍اه‌؛ م‍ت‍رج‍م:‌ ع‍ب‍دال‍ح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ی‍ن‍ش

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

توايم ، با دشمنانت دشمنى مى كـنـيـم و از هـر كـس كـه بـه تـو روى آرد و از تـو فـرمـان بـبـرد
پـيـروى مـى كـنـيـم )).^(27) امـيـرالمـؤ مـنـيـن ، على (ع ) نيز آنان را بسيار مى ستودند و بر اين باور
بـود كـه كـوفـيـان از يـاران و يـاوران مخلص وى هستند. حضرت به آنان مى فرمود!((اى كوفيان ، شما
برادران و انصار و ياوران من ، در راه حق هستيد. شما دعوت را براى جنگ با عـهد شكنان اجابت كرديد. من
به وسيله شما با كسانى كه به دين پشت كرده اند مى جنگم و به اطاعت كامل آنهايى كه روى آورده اند
اميدوارم ))^(28) باز آن حضرت (ع ) مى فـرمـايـد: كوفه گنجينه ايمان ، جمجمه اسلام ، شمشير و نيزه خداوند
است كه در هر كجا بخواهد قرارش مى دهد.^(29)))^(30)
كـوفـه پـس از امـيـرالمـؤ منين (ع ) و امام حسن (ع )، اصلى ترين پايگاه مخالفت با حكومت امـوى بـود و
كـوفـيـان آرزومـنـد زوال حـكومت آنان بودند، و از جمله عواملى كه بر دشمنى كوفيان نسبت به امويان و
معاويه افزود، اين بود كه نوادر دوران (در ستم ) همچون مغيرة بن شعبه و زياد بن ابيه را بر آنان ولايت
داد، و اينان ظلم و ستم را گسترش دادند و امنيت و آرامـش را از اهـل كـوفـه سلب كردند. از نظر اقتصادى
نيز آنان را به شدت زير فشار گـذاشـتند و درباره آنان از سياست ، ايجاد فقر و گرسنگى پيروى كردند و
كوفه به صـورت پـايـگـاه مـشـاوره و تـبـادل افـكـار بـر ضـد حـكـومـت امـوى درآمـد و تـحـمـّل
شـكـنـجـه و قـتـل و سـتـم فـراوان از دسـت امـويان ، آنان را از اين كار باز نداشت .^(31)
شـيـعـيـان عـراق ـ پـس از شهادت امام حسن (ع ) ـ از راه مكاتبه و ديدار، با امام حسين (ع ) در ارتـبـاط
بـودنـد. مـا در ايـن جـا بـراى تـاءيـيـد ايـن مـطـلب بـه نقل دو روايت بسنده مى كنيم :
الف ) شيخ مفيد به نقل از كلبى و مدائنى و ديگر سيره نويسان مى گويد: چون حسن (ع ) بـه شـهادت رسيد،
شيعيان در عراق به جنبش درآمدند و درباره خلع معاويه و بيعت با امام حـسـيـن (ع ) مكاتبه كردند، ولى
آن حضرت نپذيرفت و يادآور شد كه ميان او و معاويه عهد پـيـمـانـى اسـت كـه تـا سپرى شدن مدت ، شكستن
آن روا نيست . هرگاه معاويه مرد، در اين باره خواهد انديشيد.^(32)
ب ) بلاذرى از عتبى نقل مى كند كه وليد بن عقبه ، عراقيان را از امام حسين (ع ) مانع گشت (يـعـنـى از
ديدارشان با آن حضرت جلوگيرى كرد، و اين به آن معنا است كه كوفيان به طور پنهانى و به گونه اى كه توجه
حكومت را جلب نكند، به مدينه منوّره مى آمدند)؛ از ايـن رو امـام (ع ) فـرمـود: ((اى كـسـى كـه بـر خـود
ستم مى كند و نسبت به پروردگارت عصيان مى ورزى ، چرا ميان من و آنهايى كه حقى را كه تو و عمويت
نشناختيد، شناخته اند، مانع مى گردى ؟!))^(33)
2 ـ عراق ، قتلگاه برگزيده !
هـنـگـامى كه امام (ع ) آهنگ خروج از مدينه كرد، امّ سلمه نزد وى آمد و گفت : ((فرزندم ، مرا بـا رفـتـن
خـود بـه عـراق انـدوهـگـيـن مـسـاز، زيـرا از جـدّت رسـول خـدا(ص ) شـنـيدم كه مى فرمايد: فرزندم ،
حسين (ع ) در سرزمين عراق ، در جايى موسوم به كربلا كشته مى شود!)) حضرت در پاسخ وى گفت : ((مادرم ، به خدا
سوگند، من روز كشته شدنم را مى دانم و مى دانم كه چه كسى مرا مى كشد و مى دانم كه در كجا به خـاك
سـپـرده مـى شـوم . مـن مـى دانم كه اهل بيت و نزديكان و شيعيانم را چه كسى مى كشد، مادرم ، اگر بخواهى
قبر و آرامگاه خويش را به تو نشان مى دهم !))^(34)
در روايـت ديـگرى آمده است كه به امّ سلمه فرمود: ((به خدا سوگند، من اين چنين كشته مى شوم و اگر به
عراق نروم باز هم مرا خواهند كشت ...))^(35)
به چندين سند نقل شده است كه چون محمد حنفيه آن حضرت (ع ) را از رفتن به كوفه باز داشـت ، فـرمـود: ((بـه
خـدا سوگند اى برادر، چنانچه در لانه جنبنده اى از جنبندگان زمين باشم ، مرا بيرون خواهند آورد تا
بكشندم .))^(36)
در روايـت ديـگـرى آمـده اسـت كـه بـه ابـن زبـيـر فـرمـود: ((اگـر در سـاحـل فـرات به خاك سپرده شوم
، نزد من محبوب تر است از آن كه در آستانه كعبه دفن گـردم .))^(37) و يـا ايـن كـه فـرمـود: ((اگـر در
بـيـابان طف كشته شوم ، نزد من محبوب تر از آن است كه در حرم به قتل برسم .))^(38)
ايـن روايـات ـ و نـظـايـر آن ـ بـراى ما روشن مى سازد كه آن حضرت از همان آغاز سرزمين عراق را به
عنوان قتلگاه خويش ‍ برگزيده بود.

/ 715