روح توحید نفى عبوديت غير خدا نسخه متنی

كرده و بدو خفت و ذلت داده اند و انسان براى آنكه رتبه ى والاى خود را باز يابد
بايد از آنها روى
بگرداند و ننگ آلودگى به عبوديت آنان را از خود بزدايد هيچ بينش انسان گراى مادى نتوانسته است برترى
و گزيدگى و اصالت انسان را با اين ظرافت و عمق مطرح سازد فاجتنبوا الرجس من الاوثان و اجتنبوا قول
الزور
حنفاء لله غير مشركين به و من يشرك بالله فكانما خر من السماء فتخطفه الطير او تهوى به الريح
فى مكان سحيق از بت هاى پليد
دورى گزينيد و از گفتار ناروا پيرايشگران ( قلمرو هستى خود ) از غير خدا
باشيد و در اين حريم خدائى ) كسى را شريك او مسازيد آنكس كه براى خدا شريك گيرد
چنانست كه گوئى آن
آسمان ساقط شده باشد و مرغ ( لاشه خوار ) او را در ربايد يا باد
پيكر او را به نقطه ئى دور دست پرتاب
كند ( الحج 30 - 31 ) لاتجعل مع الله الها آخر فتقعد مذموما مخذولا با خدا
معبود ديگرى مگير
كه نكوهيده
و بى پناه فرو نشينى ( و از پويش انسانى خود با زمانى ) ( الاسراء 22 ) و لاتجعل مع الله الها آخر
فتلقى
فى جهنم ملوما مدحورا با خدا معبود ديگرى مگير
كه سرافكنده و مطرود
بدوزخ درافتى ) ( الاسراء 39 ) به
معناى يكپارچگى و وحدت قلمرو زندگى و هستى انسان نيز هست :

زندگى انسان تركيبى است از ذهن و واقعيت
از انديشه و عمل اگر يكى از اين دو
يا بخشى از هر يك
محكوم قطب ها و قدرتهاى ضد خدائى شود
ذهن
خداگراى با واقعيتى غير خدائى
يا واقعيت خدا پسند با ذهنيتى خدا ناشناس توام گردد
در قلمرو زندگى
انسان دوگانگى رخ داده و در عبوديت خدا
شرك پديد آمده است انسان در اين صورت عقربه ايست كه در طيف
مغناطيسى عنصر بيگانه اى قرار گرفته و اگر يكباره روى از قطب