روح توحید نفى عبوديت غير خدا نسخه متنی

فلا و ربك لايؤمنون حتى يحكموك فيما شجر بينهم ثم لايجدوا فى انفسهم حرجا مما قضيت و يسلموا تسليما
نه به پروردگارت سوگند
به مرز ايمان در نيايند مگر آنگاه كه تو را در جريانات خلاف انگيز زندگى
حكميت بخشند و آنگاه از آنچه تو فرمان دهى غبارى بر دل نگيرند و رام و تسليم باشند ( النساء 65 ) و ما
كان لمؤمن و لا مؤمنه اذا قضى الله و رسوله امرا ان يكون لهم الخيره من امرهم
و من يعص الله و رسوله
فقد ضل ضلالا مبينا هيچ مرد و زن مسلمانى را حق آن نيست كه چون خدا و پيامبرش به چيزى فرمان دادند
در
كار خويش اختيار داشته باشند و هر آنكه خدا و پيامبرش را نافرمانى كند بيگمان به ضلالتى آشكار
دچار
گرديده است ( الاحزاب 36 ) حق ولايت و سرپرستى جامعه و زمامدارى زندگى انسان را نيز از هر كسى بجز خدا
نفى ميكند :

حكومت و ولايت انسان بر انسان
اگر بديده ى يك حق مستقل و بدون مسئوليت نگريسته شود
مستلزم ستم و طغيان و تعدى است تنها در صورتى كه زمامدارى و سرپرستى امور جامعه
از سوى قدرتى فراتر
به فرد يا هيئت حاكم سپرده شده باشد و با مسئوليت هاى متناسب توام باشد
امكان پيراستگى آن
از كژى
ها و سركشى ها و زياده روى ها هست اين قدرت فراتر در ايدئولوژى مذهب
الله است كه احاطه و گسترش آگاهى
اش لا يعزب عنه مثقال ذره فى السموات و لا فى الارض ( سباء 3 ) و صفات جلال و قهر نقمتش ( شديد العقاب
عزيز ذوانتقام ) مجالى براى انحراف برگزيدگان و منصوبانش باقى نميگذارد لو تقول علينا بعض الاقاويل
لاخذنا منه باليمين ثم لقطعنا منه الوتين ( الحاقه 44 )