مقام احتجاج ، آنچه در كتبِ حديثى مضبوط گرديده ، كفايت مىكند. كتابهائى را كه بر اسانيد و اجازات و فهرستِ مشايخ شخص و طرقِ روائى اشتمال داشتهاند ، به نامهايى چون «فهرست» ، «ثبت» ، «برنامج» ، «مشيخه» و . . . ناميدهاند. از مهمترين آثارِ اماميّه با عنوانِ «اجازه» مىتوان از الاجازة الكبيرة ى علاّمه حلّى به بنى زهره ، اجازات ابن ابى جمهور ، اجازه شيخ حسن صاحبِ معالم ، و مجموعهاى كثير از اجازه نامه هاى خُرد و كلان كه در بخشِ اجازاتِ بحار الأنوار مندرج است ، ياد كرد . ميرزا عبداللّه اصفهانى ، مشهور به اَفَندى ، در رياض العلماء ، گذشته از اشارات ، متن برخى اجازات را عينا آورده است. در اين زمينه الإجازة المطوّله ى مجلسى اوّل به مجلسى دوم ، الإجازه الكبيره ى سيّد عبداللّه موسوى جزائرى ، و إجازات الحديثِ سيّد أحمد حسينى ياد كردنىاند. مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى در الذريعة إلى تصانيف الشيعة درباره «كتب إجازات» مىگويد: «بدان كه بسيارى از علماى اعلام كه نخستينشان آنگونه كه مىدانم ، سيّد اجلّ، رضىالدّين علىبنطاووس (متوفّاىبه سالِ664) بوده،وسپس شيخ شهيد بهسال 876 ، و آنگاهشهيد ثانى و پس از آن جمعى از علماى متأخّر ، هر يك درباره اجازات تأليفى مستقل پرداختهاند و در آن اجازاتى را كه از آنها آگاه شدهاند ، گردآوردهاند . ازين نوع كتب مجلّداتى ديده ام و جملهاى از آنها در تراجم مؤلّفانشان به عنوان كتاب الإجازات ياد شدهاند. سيّد اجلّ رضى الدين على بن طاووس رضىاللهعنه عنوان كتابى را كه در
لطفا منتظر باشید ...
