شیعه در هند نسخه متنی

برداشت
ادعا مى كند كه او رافضى نيست. وى مانند ساير صوفيان
از سه خليفه اول تمجيد مى كند.
طرفدارى صوفيان ايرانى از دوازده امام(ع) در قرن پانزدهم
با ديگر شيعيان تفاوتى نداشت. فتوت على و
كلمات عرفانى او به مريدش (كميل بن زياد)
پايه اصلى تعليمات تصوف ايرانى شد. اين پيشرفتها
راه را
براى گرايش اهل سنت در ايران و هند به تشيع هموار كرد.
مريدان شيخ علاءالدوله سمنانى نيز
به نقاط مختلف شمال هند و دكن مسافرت كردند. آنان
خانقاه (بنده
نواز گيسودراز) را زيارت كرده و اين مرشد سالخورده را با ارادت شديد خود به علاءالدوله سمنانى
تحت
تأثير قرار دادند(1).
با اين حال
(مير سيد على همدانى) تأثير ماندگارى در حيات كشمير بر جاى گذاشت. سيد على همدانى كه در
كشمير به (شاه همدان) معروف بود
در دوازدهم رجب 714 قمرى (22 اكتبر 1314م.) در همدان متولد شد. وى تعليمات
صوفيانه را تحت تربيت مريدان برجسته شيخ علاءالدوله سمنانى همچون (شيخ شرف الدين)
(محمود بن عبدالله
مزدكانى) و (تقى الدين على دور بستى)
فرا گرفت. او توانست قبل از فوت علاءالدوله
خانقاه پير كبير (شيخ
علاءالدوله سمنانى) را در صوفى آباد سمنان زيارت كند و از تعليمات شيخ بهره گيرد. قبل از فوت شيخ
علاءالدوله سمنانى
ميرسيدعلى همدانى و (سيدمحمد اشرف جهانگير سمنانى)
صوفى آباد سمنان را جهت سفر
تبليغى
به سوى هند ترك كردند. سيد محمد اشرف خيلى زودتر از ميرسيد على به هند رسيد
ولى ميرسيدعلى در
سال 783 قمرى (1381م.) در زمان حكمرانى (سلطان قطب الدين) (1373 ـ 1389م.) به (سرينگر) رسيد. او با تعداد زيادى از
صوفيان و سادات
همراهى مى شد.مير سيد على
پى در پى به سراسر كشمير
سفر كرد و تقريباً بيست تن از
صوفيان برجسته ايرانى را در نقاط مختلف دره كشمير باقى گذاشت.
او پس از سه سال اقامت در (سرينگر) چون سلطان قطب الدين را در اجراى اصلاحات اساسى در قلمرو خود
ناتوان ديد
با نا اميدى كامل آن جا را ترك كرد. وى در راه بازگشت به آسياى مركزى
در ششم ذى حجه 786 قمرى
(نوزدهم ژانويه 1385م.)