شیعه در هند نسخه متنی

مشكل بابرى تخصص داشت و شاعر نيز بوده است. بر طبق گفته برادر رضاعى اكبر (ميرزا عزيز كُكا) مير در
الفباى بابورى زبردست و ماهر نبود. بدايونى نيز نظرات مير
را تصديق مى كند
اما نظرات او درباره
ديندارى مير با مسابقه هاى نوشيدن شراب مير سازگار نيست(1).
(شيخ قدايى) دوّمين صدر بيرام خان نيز
به تشيّع متّهم شده است. اسميت مى گويد: در سوّمين سال سلطنت (1558
ـ 1559م.) شخصى به نام شيخ قدائى كه پسر يك شاعر اهل دهلى و عضوى از فرقه شيعه بود به تقاضاى نايب
السلطنه به مقام صدرالصدور منصوب شد و آن گونه كه بدايونى اظهار مى دارد وى فوق سران تمام اشراف و
اعيان خراسان و هندوستان قرار داده شد. اسميت ادامه مى دهد: تعيين يك شيعه براى چنين مقام مهمى
طبيعتاً رنجيدگى شديدى براى درباريان متعصب سنى ايجاد كرد و در سقوط بيرام خان كه به عنوان شيعه
مغضوب آنان بود سهم بسزايى داشت. بدايونى ارتقاء شيخ قدائى را دليل اصلى تلخ ترين استهزاها و طعنه
هاى خود قرار داد. شيخ داراى قرب زيادى بود كه مورد حسادت بسيارى قرار مى گرفت. تا زمان سقوط حامى او
بيرام خان كه در آن زمان شيخ نيز مانند آن وزير
در رسوايى و خفت وزير سهيم شد(1).
طبق گفته آشربادى لعل سريواستا
شيخ قدائى شخصى تازه به دولت رسيده و متكبر بود كه خان خانان (بيرام
خان) آن قدر به وى اعتماد داشت كه در امور سياسى و اقتصاى هيچ چيز را بدون مشورت با او انجام نمى داد.
(لعل) در شمارش دلايل سقوط بيرام خان مى گويد: ششم
تعيين شيخ قدائى يك عالم دينى شيعه به منصب مهم
صدارت موجب بيشترين رنجيدگى درباريان سنى و طبقه اعيان شد. همان كسانى كه ظنين بودند كه سياست نخست
وزير تحقير كردن عمدى اهل تسنن و ترقى و پيشبرد منافع مذهب تشيع مى باشد. توهين زياد به مقدسين محترم
سنى
مانند شيخ محمد قوسى به اين سوء ظن قوّت بخشيد(1).
(آ . اس . بزمى انصارى) كه با مذاهب اسلامى و كارهاى ادبى
بيشتر از اسميت و لعل سريواستا آشناست نيز به
سيرى كه توسط اسميت تنظيم شده گرفتار شده است او در مقاله خود در دايرة المعارف اسلامى راجع به بيرام
خان مى نويسد: بيرام مرتكب اشتباهى بزرگ به خاطر نصب شيخ قدائى كامبو دهلوى كه يك شيعه متعصب بود به
عنوان نخست وزير در 966 قمرى (1555 ـ 1559م.) شد. اين عمل موجب رنجش زياد در بين مردم و اشراف تورانى كه
تقريباً اكثر آنها سنى بودند
شد و بدايونى اين مسأله را مبناى تلخ ترين استهزاها و نيشدارترين طعنه
هاى خود قرار داده است. انصارى همچنين مى گويد: يكى از دلايل بيزارى اكبر از بيرام خان ترفيع دادن
اعضاى فرقه شيعه به مناصب دولتى بود.
تشيع شيخ قدائى زاييده تخيلات علماء معاصر است. چرا كه او بزرگترين پسر شيخ حميد بن فضل الله بود كه
به عنوان (درويش جمالى گمبو دهلوى) معروف است. شيخ جمالى پيرو صوفى مشهور سهرورديه شيخ سماءالدين
(متوفى 901ق./1496م.) بود. سلطان بَهلول لودى (855 ـ 894 ق./1415 ـ 1489م.) و هم اسكندر لودى (894 ـ 923ق./1489 ـ 1517م.)
عميقاً به شيخ سماءالدين احترام مى گذاردند. با ترغيب شيخ سماء الدين
جمالى براى خودش در دربار
افغان ها و مغولها موقعيت ممتازى كسب كرد. جمالى ديوانه وار شيفته سفر بود. او از تمام شهرهاى مهم
عربى
ايرانى
آسياى مركزى