به نام خداوند بخشنده بخشايشگر.
اى نبى اسلام! تو و امتت وقتى زنان را طلاق مىدهيد در زمان عده طلاق دهيد (زمانى كه از عادت ماهانه پاك شده و با همسرشان نزديكى نكرده باشند) و حساب عده را نگه داريد و از خدا، پروردگارتان بترسيد، آنان را از خانههايشان بيرون مكنيد خودشان هم بيرون نشوند مگر اينكه گناهى علنى مرتكب شوند كه در اين صورت مىتوانيد بيرونشان كنيد. و اينها همه حدود خدا است و كسى كه از حدود خدا تجاوز كند به نفس خود ستم كرده تو چه مىدانى شايد خدا بعد از طلاق و قبل از سر آمدن عده حادثهاى پديد آورد و شوهر به همسرش برگردد (1).
پس وقتى به اواخر عده رسيدند يا اين است كه به خوبى و خوشى آنان را نگاه مىداريد و يا به خوبى و خوشى از آنان جدا مىشويد و در هر حال دو نفر از مردم خود را كه معروف به عدالت باشند شاهد بگيريد و شاهد هم براى خدا اقامه شهادت كند، اينها كه به شما گفته شد اندرزهايى است كه افرادى از آن موعظه مىشوند كه به خدا و روز جزا ايمان دارند و كسى كه از خدا بترسد خدا برايش راه نجاتى از گرفتاريها قرار مىدهد (2).
و از مسيرى كه خود او هم احتمالش را ندهد رزقش مىدهد و كسى كه بر خدا توكل كند خدا همه كارهاش مىشود كه خدا دستور خود را به انجام مىرساند و خدا براى هر چيزى اندازهاى قرار داده (3).
و از زنان شما آن زنانى كه حيض نمىبينند اگر به شك افتاديد كه از پيرى است و يا به خاطر عارضهاى است كه عده طلاقشان سه ماه است. و همچنين آنهايى كه از اول حيض نديدند. و اما زنان آبستن عده طلاقشان اين است كه فرزند خود را بزايند. و هر كس از خدا بترسد خدا امور دنيا و آخرتش را آسان مىسازد (4).
اين امر خدا است كه خدا آن را به سويتان نازل كرده و كسى كه از خدا بترسد خدا گناهانش را تكفير و اجرش را عظيم مىكند (5).
زنان طلاقى خود را در همان منزلى كه بر حسب توانايى خود مىنشينيد سكنى دهيد و به ايشان به منظور تنگنا نهادن ضرر نرسانيد و اگر داراى حملند نفقهشان را بدهيد تا حمل خود را بزايند حال اگر بچه شما را شير دادند اجرتشان را بدهيد و با يكديگر به خوبى و خوشى مشورت كنيد و اگر در باره اجرت سخت گيرى كرديد زنى ديگر آن كودك را شير دهد (6).
و بايد مرد توانگر بقدر توانگريش و مرد فقير بقدر تواناييش و خلاصه هر كس از آنچه خدايش داده انفاق كند كه خدا هيچ كس را تكليف نمىكند مگر به مقدار قدرتى كه به او داده و خدا بعد از هر سختى گشايشى قرار مىدهد (7).