مقدمه

از قرآن کريم استفاده مي شود که برپايي جهان آخرت، تنها به زنده شدن مجدد انسانها نيست بلکه اساسا نظام اين جهان، دگرگون مي شود و جهاني ديگري با ويژگيهاي ديگري برپا مي گردد، جهاني که براي ما قابل پيش بيني نيست و طبعا شناخت دقيقي هم از ويژگيهاي آن نمي توانيم داشته باشيم . و آنگاه همه انسانها از اغاز تا پايان خلقت باهم، زنده مي شوند و به نتايج اعمالشان مي رسند و جاودانه در نعمت يا عذاب مي مانند.

و چون آيات مربوط به اين بحث، فراوان است و بررسي آنها به درازا مي کشد از اين رو، تنها به ذکر فشرده مضامين آنها بسنده مي کنيم.

وضع زمين و درياها و کوهها

در زمين، زلزله عظيمي پديد مي آيد (1) و آنچه در اندرون آن است بيرون مي ريزد (2) و اجزاي آن، متلاشي مي گردد (3) ، و درياها شکافته مي شوند، (4) و کوهها به حرکت در مي آيند (5) و در هم کوبيده مي شوند (6) و مانند تل شني مي گردند (7) و سپس به صورت پشم حلاجي شده

1. زلزال/1، حج/1، واقعه/4،مزمل/14.
2. زلزال/2، انشقاق/4.
3. الحاقه/14، فجر/21.
4. تکوير/6، انفطار/3.
5. کهف/47، نحل/88، طور/10، تکوير/2.
6. الحاقه/4، واقعه/5.
7. مزمل/14.