20 فنظرت فاذا ليس لى معين الاّ اهل بيتى فضننت بهم عن الموت و اغضيت على القذى و شربت على الشّجا و صبرت على اخذ الكظم و على امرّ من طعم العلقم ( در آنموقع نگريستم جز دودمان خود كمكى نداشتم ، از سپردن آنان به كام مرگ خوددارى كردم . چشم بر روى خاشاكى در ديدگانم بستم و زهر آب اندوه را آشاميدم و بر فرو بردن خشم بردبارى ها كردم و بر هضم رويدادهاى تلخ تر از طعم زهرآگين علقم تحمل نمودم . )