شايد بنظر بعضى ها چنين برسد كه نيكى كردن و احسان به خويشاوندان چه ارتباطى با كردار آدمى دارد ؟ اين سؤال در مغزهايى نمودار مى گردد كه از ارتباطات سطوح عميق كارهاى بشرى كه با يكديگر دارند ، اطلاعى ندارند . ممكن است اينان رابطه ميان دروغگوئى و سائيده شدن دنده هاى قانون گير مغز آدمى را هم درك نكنند و بگويند : تا كنون هيچ دروغگوئى روانه تيمارستان نگشته است ولى ميدانيم كه منعكس ساختن خلاف واقع در ذهن اولا و ابراز آن براى ديگران با علم به اينكه دروغ است ، ثانيا تدريجا مغز را در مقابل واقعيات بى حس ميسازد . و از فعاليت طبيعى ساقط مينمايد و به اصطلاح معمولى ماشينى ، مهره مغز را هرز ميكند . اگر از نظر روانى در موضوع صله ارحام دقت كنيم ، به اين حقيقت خواهيم رسيد كه شخص نيكى كننده به ريشه ها و شاخه هاى طبيعى خود در اين زندگانى توجه دارد و ناراحتى و راحتى آنانرا مربوط به خود ميداند و براى ايجاد طراوت در آن ريشه ها و شاخه ها اهميت ميدهد ، اين طرز تلقى از خويشاوندان ، شامل لزوم تعليم و تربيت هاى سازنده نيز ميباشد . با مطالعه در چنين وضع روانى به اين نتيجه ميرسيم كه چنين شخصى از يك روان پاك و مقيد به اصل و ارزش كاملا برخوردار است و مسلم است كه اعمالى كه با تكيه به اصول انسانى و اعتقاد به ارزش صادر ميگردند ، صاف و پاك مى باشند .