يكى از آفتهاى دوران جوانى، خودپسندى و غرورزدگى است. چون انسان خود را دوست دارد، آثار و كردار خود را دوست دارد.
اگر غريزه ى خود دوستى ''حب ذات'' تعديل نگردد، انسان تبديل به موجودى مغرور، مستبد، خود محور شده و از انواع زمينه هاى رشد اجتماعى محروم مى گردد. به مشورت كردن روى نمى آورد و از ره آوردهاى تجربيات ديگران در علوم و فنون محروم است، نه خود راه سعادت را مى پيمايد و نه مى تواند در آينده ى جامعه ى خود نقش تعيين كننده اى داشته باشد.