بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
روزى حجاج بن يوسف ثقفى به اطرافيان خود گفت: ميخواهم مردى از اصحاب ابوتراب را (كنيه اى كه دشمنان حضرت بعنوان تحقير از حضرت على عليه السّلام ياد مىكردند) به قتل برسانم و با خون او نزد خداوند تقرب جويم!
به او گفتند (اكنون) هيچكس را مثل قنبر غلام على به او نزديكتر نمى شناسيم، حجاج ماءمورى را فرستاد تا قنبر را دستگير كرده آوردند.
حجاج گفت: توئى قنبر؟ جواب داد: آرى، گفت: ابو همدان گفت: آرى، حجاج گفت: على بن ابى طالب مولاى توست قنبر گفت: مولاى من خداست و على صاحب نعمت من است، حجاج گفت: آيا از دين على بيزارى مىجوئى گفت: اگر از دين او بيزار شوم، مرا به چه دينى برتر از او راهنمائى مىكنى (حجاج كه از اين پاسخ كوبنده درمانده شد، سخن را عوض كرده) گفت:
تو را مىكشم، خودت بگو دوست دارى چگونه كشته مىشوى قنبر گفت: من اختيار را به تو دادم، حجاج پرسيد: براى چه قنبر گفت: زيرا هرگونه كه مرا بكشى همانطور تو را (در آخرت) خواهم كشت و همانا اميرالمؤمنين به من خبر داده است كه مرگ من از روى قتل و به ظلم و ناحق خواهد بود، حجاج دستور داد تا سر او را بريدند.(171)