بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
وقتى حجاج بن يوسف آن جنايتكار تاريخ حاكم عراق شد، (در پى دستگيرى و كشتار شيعيان برآمد) و به تعقيب كميل بن زياد يار باوفاى حضرت امير عليه السّلام پرداخت، كميل مخفى شد، حجاج حقوق و مزاياى قوم او را قطع كرد.
سرانجام كميل نتوانست ناراحتى و سختى قوم خود را تحمل كند با خود گفت: من ديگر پير شده ام و عمرم به پايان رسيده، سزاوار نيست قوم خود را محروم كنم، و به اين ترتيب خود را تسليم حجاج كرد و نزد او رفت.
حجاج كه ديد كميل با پاى خود آمده است گفت: دوست داشتم تو را دستگير مىكردم (حالا با پاى خود آمده اى)
كميل گفت: دندانهاى نيش خود را (همچون درندگان هنگام دريدن طعمه) بر من فرو مكن و مرا نترسان، به خدا كه از عمر من جز اندكى (همانند اوائل غبار) نمانده است، هرگونه كه خواهى حكم كن كه خدا را وعده گاهى است و بعد از قتل حسابى در كار است (و بايد پاسخگوئى باشى) و بدان كه اميرالمؤمنين به من خبر داده است كه قاتل من تو هستى!
حجاج گفت: پس حجت بر تو تمام است (يعنى براى صدق كلام على هم شده بايد تو را بكشم)
كميل گفت: بله اگر تو قاضى باشى و قضاوت كنى، حجاج گفت:
آرى تو جزء قاتلين عثمان هستى، آنگاه دستور داد گردن او را قطع كردند.(173)