بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
(338)
علامه مجلسى رضوان الله عليه از زيد و صعصعة و اصبغ بن نباته و ديگران روايت كرده است كه به اسقف (عالم بزرگ نصارى) در سرزمين ديلم فارس خبر دادند كه مردى هست كه ناقوس را تفسير مىكند (منظورشان حضرت على عليه السلام بود).
اسقف گفت: مرا نزد او ببريد كه او را انزع بطين مردى تنومند كه موى جلوى سر او ريخته است خواهم يافت.
وقتى او را نزد حضرت آوردند يكصد و بيست سال از عمرش مىگذشت، گفت: من صفت اين مرد را در انجيل ديده ام، شهادت مىدهم كه او وصى پسر عموى خود است حضرت به او فرمود: براى ايمان آوردن آمده اى آيا مىخواهى رغبت تو را زياد كنم عرض كرد: آرى، فرمود: لباس خود را درآور تا آن علامتى را كه ميان دو كتف توست به اصحاب نشان دهم.
اسقف با شنيدن اين سخن صدا زد: اشهد ان لا اله الا الله و ان محمد عبده و رسوله، آنگاه ناله اى كرد و جان داد!
حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: در اسلام اندكى زيست اما در جوار خداوند بسيار متنعم شد. (339)