بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
اميرالمؤمنين عليه السّلام در يك سخنرانى كه در آخر عمر شريف خود ايراد فرمود: به خدا قسم از آن هنگام كه خداوند، محمد صلّى الله عليه وآله وسلم را به پيامبرى برانگيخت تا به امروز راحتى نديده ام و الحمدلله.
به خدا سوگند در كودكى در هراس بودم و چون بزرگ شدم مشغول جهاد گرديدم، با مشركين مىجنگيدم و با منافقين دشمنى مىورزيدم تا اينكه خداوند پيامبرش را برد و آن مصيبت بزرگ رخ داد و من همواره نگران آن بودم كه كار به گونه اى شود كه نتوانم تحمل كنم ولى بحمدلله جز خير نديدم.
به خدا سوگند از كودكى شمشير مىزدم تا اينكه به پيرى رسيدم، و آنچه مرا در اين حالاتم به شكيبائى وادار مىكند اين است كه همه آنها در راه خدا و رسول اوست. و من اميدوارم كه آسايش من سريع و نزديك باشد زيرا اسباب آن را مىبينم. پس از اين سخنان اندكى نگذشت كه حضرت به شهادت رسيد.(445)