كسى كه به دنبال زمينه سازى براى ظهور حضرت مهدىعليه السلام است، پس از شناخت خداوند و امام زمانعليه السلام و اعتقاد به آنان، بايد اين شناخت و اعتقاد را عملى كرده و تبلور حقيقى آن را در اطاعت محض از آن انوار پاك ظاهر سازد.
همسو كردن رفتارها، نيتها و جهتگيرىها، طبق خواست رهبر الهى، از مهمترين ويژگىهاى رهروان راستين است و اين صفت به خوبى در ياران امام مهدىعليه السلام وجود دارد.
گفتنى است اگر كسى در مرحله شناخت، در حد ممكن معرفت كسب نمود، در مرحله اطاعت دچار ترديد نخواهد شد؛ حال آنكه اگر كسى در آن مرحله دچار ترديد و يا نقصان معرفتى شد، در مرحله اطاعت هرگز پيرو خوبى نخواهد بود.
امروزه نيز حضرت مهدىعليه السلام در پس پرده غيبت است، اما اراده و فرمانش را بايد گردن نهاد؛ چرا كه اگر كسى اكنون از دستورات آن حضرت اطاعت كرد، در زمان ظهور نيز چنين خواهد بود.
رسول گرامى اسلامصلى الله عليه وآله در اين باره فرمود: «طوُبى لِمَنْ اَدرَكَ قائِمَ اَهلِ بَيْتي وَ هُوَ مُقتَدٍ بِهِ قَبْلَ قِيامِهِ يَتَولّى وَليَّهُ وَيَتَبرَّأُ مِنْ عَدُوِّهِ وَيَتَوَلىَّ الاَئِمَّةَ الهادِيَةَ مِنْ قَبْلِهِ اوُلئِك رُفَقائى وَ ذَوُو وُدّى وَ مَوَدَّتى وَاَكْرَمُ اُمَّتى عَلَىَّ»(522)؛ «خوشا به حال كسى كه، قائم اهل بيت مرا درك كند؛ حال آنكه پيش از قيام او نيز پيرو او باشد. با دوست او دوست و با دشمن او دشمن و با رهبران و پيشوايان هدايتگر پيش از او نيز دوست باشد. اينان همنشين و دوستان من و گرامىترين امت من در نزد من هستند».
از آنجايى كه امامعليه السلام حقّى بزرگ بر گردن پيروان خود دارد، خداوند متعال احترام او را بر مردمان لازم فرموده است. از اين رو هر آن چه مايه بزرگداشت او مىشود، از سوى ياران آن حضرت انجام مىگيرد، ايشان اين روحيه را در زمان غيبت در خود ايجاد نمودهاند تا در زمان ظهور نيز همواره در تمامى امور، احترام و پيروى از آن حضرت را پاس دارند.
ائمه معصومينعليهم السلام، هرگز از اين مهم غفلت نكرده، عظمت شأن آخرين معصومعليه السلام، ايشان را به تكريم و احترامى مثال زدنى وا داشته است.
وقتى «دعبل خزاعى» قصيدهاى زيبا براى امام على بن موسى الرضاعليه السلام خواند - كه در ابياتى از آن به حضرت مهدىعليه السلام اشاره شده بود - حضرتش به احترام ذكر نام مقدس ولى عصرعليه السلام متواضعانه برخاست، دست بر سر نهاد و براى فرج قائم آل محمدصلى الله عليه وآله دعا فرمود.(523)
از امام صادقعليه السلام سؤال شد: «چرا به هنگام شنيدن نام «قائم» لازم است بر خيزيم!» آن حضرت فرمود: «حضرت مهدىعليه السلام ، غيبت طولانى دارد و اين لقب يادآور دولت حقه آن حضرت و ابراز تأسف بر غربت او است و لذا آن حضرت از شدت محبت و مرحمتى كه به دوستانش دارد به هر كس كه حضرتش را به اين لقب ياد كند، نگاه محبتآميز مىكند. از تجليل و تعظيم آن حضرت است كه هر بنده خاضعى در مقابل صاحب عصر خود - هنگامى كه مولاى بزرگوارش به سوى او بنگرد - از جاى برخيزد. پس بايد بر خيزد و تعجيل در فرج مولايش را از خداوند مسئلت نمايد».(524)
علاوه بر حكمت ياد شده، آمادگى افراد در هر آن، براى قيام و مبارزه و جهاد در راه تحكيم عدالت اجتماعى، و حفظ حقوق انسانها واجد اهميتى بسزا است.
انسان منتظر - كه زمينه ساز ظهور در عصر غيبت است - بايد همواره داراى چنين هدفى باشد و در راه تحقق آن، به گونههاى مختلف بكوشد و تا آنجا اين آمادگى را حفظ كند و ابراز دارد، كه هرگاه نام پيشواى قيام (قائم) ذكر مىشود، به پا خيزد و آمادگى همه جانبه خويش را نشان دهد و اين آمادگى را هميشه به خود و ديگران تلقين و تحكيم كند.(525)