مسجد جاى پرستش خداوند و تبليغات دينى و ارشاد وهدايت مردم است. در صدر اسلام، حتى كارهاى مهم حكومتى در مساجد انجام مىشد. جهاد در مساجد برنامهريزى مىشد و انسان از مسجد به معراج مىرفت؛ ولى در آخرالزمان مساجد ماهيت خود را از دست مىدهند و به جاى آموزش و تبليغات و ارشاد دينى، بر تعداد مساجد و تجملات آن افزوده مىشود. در صورتى كه مساجد از مؤمنان تهى است. پيامبر خدا مىفرمايد: «مسجدهاى آن زمان آباد و زيباست؛ ولى از هدايت و ارشاد در آن خبرى نيست».(3)