نام او بركه است. وى كنيز پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم بود كه از پدر بزرگوارش، عبداللَّه، به آن حضرت به ارث رسيده بود و پرستارى رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم را بر عهده داشت.(29)
حضرت او را مادر خطاب مىكرد و مىفرمود: هذه بقية أهل بيتي؛ او باقى مانده از خاندان من است. وى فرزندى از همسر اوّلش، عبيد خزرجى، به نام ايمن داشت. ايمن از مهاجران و مجاهدان بود و در جنگ حنين به شهادت رسيد.
امّ ايمن شخصيتى است كه وقتى در راه مكه و مدينه تشنگى بر او غلبه كرد و نزديكبود از پاى درآيد، دلو آبى از آسمان بر او فرود آمد و از آن نوشيد و هرگز پس از آن تشنه نشد.(30)
او به هنگام رحلت پيامبر بسيار مىگريست؛ چون از او علت گريهاش را پرسيدند، در پاسخگفت: به خدا سوگند مىدانستم كه ايشان رحلت خواهد كرد، ولى گريه من براى آن است كه وحى قطع شد.(31)
فاطمه زهرا(س) در مسأله فدك او را به عنوان شاهد و گواه معرفى كرد و سرانجام او در روزگار خلافت عثمان رحلت كرد.